E-shops vs Real Shops

Συζητούσα με τον φίλο Σπύρο σε ένα forum σχετικά με τα κόστη που έχει ένα κανονικό κατάστημα και ένα ηλεκτρονικό. Ο Σπύρος, θεωρούσε ότι τα κόστη είναι παρόμοια, ενώ εγώ διαφωνούσα κάθετα. Βέβαια, εκείνη την στιγμή δεν είχα όρεξη να κάτσω να γράψω ένα τεράστιο post σε ένα forum που κατά πάσα πιθανότητα θα χαθεί ανάμεσα στις χιλιάδες πληροφορίες. Έτσι, προτίμησα σήμερα να γράψω blog post επί του θέματος.

Ένα e-shop έχει μικρότερα running costs από ένα κανονικό κατάστημα γιατί:

Δεν έχει πωλητές που απαιτούν εκπαίδευση σε χίλια δυο πράγματα (τιμολόγηση, τακτικές πώλησης, ενημέρωση για νέες υπηρεσίες/προϊόντα κτλ) αλλά κυρίως αποθηκάριους που κάνουν την παραλαβή, την συσκευασία και την αποστολή των παραγγελιών. Σίγουρα, είναι πολύ πιο εύκολη και γρήγορη η εκπαίδευση κάποιου που θα ασχολείται μόνο με μία εργασία παρά κάποιου που θα κάνει πολύ περισσότερα. Αντίστοιχα, και η αντικατάσταση του.

Δεν έχει κόστος ενοικίου καταστήματος αλλά μόνο αποθηκών. Ναι, μπορεί τα ενοίκια, ή ακόμα και η αγορά μίας αποθήκης να είναι υψηλότερα από ενός καταστήματος σε απόλυτα νούμερα αλλά εδώ πρέπει να υπολογίσουμε δύο ακόμα παράγοντες για την εξίσωση μας. Αφενός τα καταστήματα χρειάζονται *και* αποθήκες τις περισσότερες φορές και αφετέρου, το κόστος ανά τετραγωνικό είναι πολύ χαμηλότερο από για ένα κατάστημα από μία αποθήκη.

Ακόμα, ένα ηλεκτρονικό κατάστημα σου δίνει την δυνατότητα να αγοράζεις όποτε εσύ θες, χωρίς καμία αναμονή και την στιγμή που θες. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι έχεις το κατάστημα σου ανοιχτό 24 ώρες την ημέρα και 7 μέρες την εβδομάδα χωρίς να χρειάζεται να πληρώσεις ούτε υπερωρίες, ούτε επιπλέον υπαλλήλους. Εξάλλου, το e-shop το τρέχουν 2-3-5 web developers, ένα κανονικό κατάστημα όμως θέλει πολλαπλάσιο κόσμο, ειδικά όταν μιλάμε για αλυσίδες.

Φυσικά, δεν είναι μονόδρομος τα ηλεκτρονικά καταστήματα. Απλά θεωρώ ότι έχοντας μικρότερα running costs σου δίνουν την δυνατότητα για μεγαλύτερα κέρδη αλλά και για μεγαλύτερη παραμονή στην αγορά όσο το ισοζύγιο είναι κόκκινο..

[photo via flickr.com, user: moxxo]

David vs Goliath

Τρίτη 7 Οκτωβρίου. Στην Αθήνα υπάρχουν δύο (τουλάχιστον) events. Από την μία το 10ο συνέδριο Infocom και από την άλλη το 15ο OpenCoffee της Αθήνας. Το ένα διεξάγεται στο Athenaeum Intercontinental ενώ το άλλο στο BIOS. Το ένα έχει μερικές χιλιάδες κόσμου, το άλλο μόλις 200 άτομα. Στο ένα βρισκόταν η αφρόκρεμα των στελεχών των ελληνικών εταιριών που ασχολούνται με τις τηλεπικοινωνίες ενώ στο άλλο διάφοροι καθημερινοί άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους νεαρής ηλικίας, που απλά πήγαν να ακούσουν ιδέες, success stories και να γνωρίσουν κόσμο.

Και αυτή ήταν η ουσιαστική διαφορά των 2 events, οι άνθρωποι που τα παρακολούθησαν. Στο OpenCoffee μεταξύ των ομιλητών ήταν ο Jason Calacanis και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δύο άνθρωποι που θεωρητικά ίσως να ταίριαζαν καλύτερα ως ομιλητές σε μία τεράστια άιθουσα ενός πολυτελούς ξενοδοχείου παρά σε έναν πολυχώρο όπως το BIOS. Και οι 2 όμως, ήταν φιλικοί, πρόσχαροι και πρόθυμοι να συζητήσουν και να βοηθήσουν όλους εμάς που τώρα κάνουμε τα πρώτα μας βήματα στο επιχειρηματικό χώρο. Ακόμα πιο εντυπωσιακό ήταν όμως το γεγονός ότι δεν ήταν απόλυτοι, δεν θεωρούσαν ότι κατείχαν την “απόλυτη αλήθεια” αλλά τους ενδιέφερε και ήθελαν να ακούσουν κι άλλες ιδέες. Κάτι που δεν έγινε στο infocom, απλή παράθεση “μελλοντικών στόχων” και σχεδίων χωρίς ίχνος διαλόγου με το ακροατήριο. Λες και διάβαζε κάποιος ένα δελτίο τύπου.

Στο Intercontinental λοιπόν παρακολούθησα 2 συζητήσεις μεταξύ κορυφαίων στελεχών εταιριών που δραστηριοποιούνται στον χώρο των τηλεπικοινωνιών στην χώρα μας. Δεν με εντυπωσιάσε τίποτα από όλα αυτά που άκουσα. Τουλάχιστον θετικά. Αρνητική εντύπωση μου έκανε το γεγονός πώς κάποιο στέλεχος μεγάλης εταιρίας κινητής τηλεφωνίας ανέφερε ότι τα διάφορα localized services στα κινητά είναι πρακτικά άχρηστα. Ακούστηκε επίσης ότι το bandwidth που διατίθεται στους χρήστες θα πρέπει να αυξηθεί όταν το internet αρχίσα να αποκτά κοινωνικό πρόσωπο όπως για παράδειγμα on-line courses σε παιδιά… Δημοτικού! Λες και αν ένα παιδάκι λείψει μία μέρα από το σχολείο δεν θα μπορέσει να αναπληρώσει το χαμένο κενό.. “Το bandwidth δεν ενδιαφέρει τους χρήστες για να βλέπουν ταινίες ή να ακούνε μουσική”. Ναι, και αυτό ακούστηκε. Προφανώς η ενημέρωση για τα διάφορα web services είναι πολύ μικρή στα υψηλά κλιμάκια των εταιριών τηλεπικοινωνιών. Και αυτό είναι κακό για τους πελάτες, δηλαδή εμάς.

Αρνητική εντύπωση μου έκανε και το γεγονός ότι ο μοναδικός που κρατούσε σημειώσεις σε laptop ήμουν εγώ.. Οπότε δύο πράγματα συμβαίνουν, ή οι υπόλοιποι κρατούσαν σημειώσεις σε χαρτί ή δεν κρατούσαν σημειώσεις. Εγώ πάντως, δεν είδα κανέναν να κρατάει χαρτί και μολύβι. Και είναι κρίμα.. Και ακόμα μεγαλύτερο κρίμα είναι που δεν ήρθαν στο OpenCoffee. Θα έπαιρναν ιδέες, θα μπορούσαν να συνδυάσουν τον νεανικό ενθουσιασμό και τα φρέσκα μυαλά με την εμπειρία τους αλλά και με τα κεφάλαια τους.

Προσωπικά, νιώθω ότι κέρδισα πολύ περισσότερα από το OpenCoffee παρά από το infocom, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό..

[photos via flickr.com, users shinemy and Laughing Squid]

When I met Randy Pausch

Καταρχάς, να ξεκαθαρίσω ότι δεν συνάντησα ποτέ (δυστυχώς) τον Randy Pausch. Το άρθρο αφορά την επιρροή που είχε η ομιλία του σε μένα..

Τον τελευταίο χρόνο έχει γίνει ένας μικρός χαμός στο Internet σχετικά με την τελευταία ομιλία/lecture του Randy Pausch. Καθηγητής σε ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια παγκοσμίως, το Carnegie Mellon που εδώ και ένα μήνα, δεν βρίσκεται πλέον στην ζωή, νικημένος από τον καρκίνο. Σε 20 μέρες από σήμερα, συμπληρώνεται ένας χρόνος από την ομιλία εκείνη και παρόλο που είχα ακούσει τα καλύτερα για την ομιλία, δεν είχα αξιωθεί να την δω.

Χθες λοιπόν, το αποφάσισα. Είδα την ομιλία. Εντυπωσιάστηκα. Δεν έχει σημασία να πω τι με εντυπωσίασε, θεωρώ πολύ πιο σημαντικό το αποτέλεσμα. Με κινητοποίησε. Μου έδωσε κίνητρα για να κάνω πολλά πράγματα.

Αρχικά, να οργανώσω την ζωή μου και το τι θέλω να κάνω. Είμαι πολύ μικρός ακόμα και γεμάτος όνειρα. Δυστυχώς, τα σκέφτομαι όλα μαζί, προσπαθώ για όλα μαζί, με αποτέλεσμα να κάνω μικρή πρόοδο στο καθένα και να καταλήγω πολύ συχνά απογοητευμένος (για τα δικά μου μέτρα και σταθμά) από το τελικό αποτέλεσμα. Πλέον, θα βάλω διαφορετικές προτεραιότητες, ή για να είμαι πιο ακριβής, θα βάλω προτεραιότητες που θα τηρήσω.

Εν συνεχεία, αποκάλυψε το μυστικό της επιτυχίας του. Και όταν λέω “επιτυχία” εννοώ το ότι κατάφερε μέχρι τα 48 του να έχει εκπληρώσει σχεδόν όλα τα παιδικά του όνειρα. Δουλειά, σκληρή δουλειά. Κάτι που προσωπικά δεν κάνω, ή μάλλον, κάνω εν μέρει. Δηλαδή, μόνο στα αντικείμενα που με ενδιαφέρουν. Καλώς ή κακώς, πρέπει να κάνω πράγματα που δεν μου αρέσουν. Και σε αυτά πολλές φορές δεν δίνω το 100% των δυνατοτήτων μου.

Τέλος, ο ίδιος ο Randy Pausch κυνήγησε το αδύνατο, συνδυάζοντας την τέχνη με την πληροφορική. Αποτέλεσμα? Ένα από τα πιο επιτυχημένα courses στην ιστορία του Carnegie Mellon και το πιο ελεύθερο πρόγραμμα σπουδών που έγινε ποτέ σε Master. 4 εξάμηνα, 2 projects και that’s all. Και λέγοντας “that’s all” εννοώ εγγυημένη δουλειά στην EA, στην Activision και σε μερικές ακόμα εταιρείες-κολοσσούς για τους αποφοίτους. Απέδειξε ότι όλοι μπορούμε να κάνουμε το αδύνατο, πραγματικότητα.

Και για να κλείσω κι εγώ όπως ο Randy Pausch, το παραπάνω post δεν ήταν για να το διαβάσετε εσείς, ήταν για να το διαβάζω εγώ..

[photo via flickr.com, users: ravi patel && stella-marina]

Respond to your feedback. NOW!

Εχθές κατάφερα μετά από πολλές μέρες να μηδενίσω τον google reader μου. Μέσα στα άπειρα post που είχα να διαβάσω, το μάτι μου έπεσε σε ένα post του techcrunch.com που ανέφερε μικρές startups που είχαν χρηματοδοτηθεί από την Y Combinator.

Όπως μπορείτε να διαβάσετε και στην about page τους, χρηματοδοτούν startups που απλά χρειάζονται ένα αρχικό κεφάλαιο για να περάσουν από το στάδιο της “ιδέας” στο στάδιο της “υλοποίησης”. Μία από αυτές τις startups, ήταν και η ididwork.com, μία on-line βάση με το που έχεις δουλέψει και που έχεις σπαταλήσει τον χρόνο σου.

Μου άρεσε η αρχική ιδέα, και αποφάσισα να γραφτώ, δεν είχα κάτι να χάσω έτσι κι αλλιώς. Έκανα sign-up λοιπόν και σχεδόν αμέσως μετά έκανα 1-2 καταχωρήσεις. Έπαιξα λίγο με το site και κάπου εκεί είδα ένα feature που θα ‘θελα, να μην υπάρχει. Γνωρίζοντας ότι το feedback των χρηστών είναι ιδιαίτερα χρήσιμο, άσχετα με το τι περιλαμβάνει η “to-do list” του καθενός, αποφάσισα να επικοινωνήσω μαζί τους μέσω της contact from που υπάρχει.

Σε λιγότερο από 5 λεπτά, είχα λάβει πλήρη απάντηση και μου είπαν ότι το feature αυτό είναι μέσα στα σχέδια τους. Τους έστειλα μερικά ακόμα mail για θέματα που δεν είχαν καμία υποχρέωση να μου απαντήσουν, αλλά το έκαναν.. Πάντα πρόθυμα και ευγενικά. Κυρίως όμως, απάντησαν άμεσα.

Προσωπικά, με κέρδισαν. Ακόμα και αν δεν με ενδιέφερε το site τους, θα καθόμουν 5 λεπτά παραπάνω, θα τους έδινα μία ακόμα ευκαιρία γιατί φαίνεται ότι το αγαπάνε, δεν το βλέπουν σαν αγγαρεία. Καταλαβαίνουν ότι το feedback από τους χρήστες, ακόμα κι αν δεν λέει τίποτα επί της ουσίας, είναι πολύ σημαντικό. Δημιουργεί μια πιο προσωπική επαφή μεταξύ “site” και χρηστών. Και αυτό το εκτιμάνε οι χρήστες. Ό,τι κι αν έκανε εκείνη την στιγμή ο “ididwork.com dude”, το έβαλε σε δεύτερη μοίρα για να μου απαντήσει. Και το έκανε και στο δεύτερο mail που έστειλα, και στο τρίτο.

Γιατί οι άνθρωποι είναι πιο σημαντικοί από το προϊόν. Και ακόμα πιο σημαντικοί είναι οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται για το προϊόν και χαλάνε χρόνο για την βελτίωση του στέλνοντας το feedback τους..

[Photo via flickr.com, user: Simon Crowley]