Τι μου έμαθες 2011;
5 και σήμερα για να τελειώσει το 2011. Δεν θα σταθώ στο πόσο δύσκολη, κακή ή οτιδήποτε άλλο ήταν αυτή η χρονιά. Καλώς ή κακώς όμως, βρισκόμαστε μέσα σε μία καταιγίδα. Δεν έχω ιδέα αν είμαστε στην αρχή ή στο τέλος της αλλά θεωρώ δεδομένο ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει. Και τότε το μόνο που θα μείνει είναι οι αναμνήσεις και τα “μαθήματα” που θα έχει πάρει ο καθένας μας. Τα δικά μου “key learnings” για 2011 ήταν 6:
Περνάμε καλά στην προπόνηση και αυτό βγαίνει στον αγώνα - Όσοι παρακολουθείτε έστω και λίγο τα αθλητικά δρώμενα, έχετε ακούσει πολλές φορές την παραπάνω φράση. Και ναι, είναι από τα μεγαλύτερα cliché του αθλητισμού. Όμως, μία προσωπική εμπειρία μέσα στον χρόνο μου απέδειξε ότι πρόκειται ταυτόχρονα και για μία από τις μεγαλύτερες αλήθειες σε οποιαδήποτε ομαδική προσπάθεια.
Στο TEDxAthens 2011 δούλεψε μία ομάδα 40 ατόμων, για 9 μήνες, άπειρες (και ..περίεργες) ώρες και χωρίς να πληρωθεί κανένας ενώ μάλιστα κάποια από τα μέλη της ομάδας πληρώσανε για να πραγματοποιηθεί το TEDxAthens. Μία εκδήλωση διάρκειας 12 ωρών γύρω από την δημιουργική ανατροπή μιας και το θέμα της φέτος ήταν “The art of disruption”. Περισσότεροι από 1200 άνθρωποι βρέθηκαν στον Ελληνικό Κόσμο και -πιστεύω- απόλαυσαν πλήρως το event. Αλλά αυτοί που το “χάρηκαν” περισσότεροι, ήταν η ομάδα που κατάφερε να δει τον κόσμο να φεύγει χαρούμενο και (ελπίζω) εμπνευσμένο από το χώρο της διοργάνωσης.
Έχοντας ξενυχτήσει πολλές μέρες και έχοντας αφιερώσει πολύ από τον -περιορισμένο- ελεύθερο χρόνο μου για το TEDxAthens, μπορώ να πω με σιγουριά ότι δεν το μετάνιωσα ούτε στιγμή. Κι όλα αυτά γιατί γνώρισα φίλους που απλά έτυχε να δουλεύουμε μαζί για τον ίδιο σκοπό.
Το ταλέντο και πάθος αρκούν. Για τα πάντα. - Αν αγαπάς αυτό που κάνεις και αφιερώνεις χρόνο ώστε να βελτιώνεσαι, τότε είναι θέμα χρόνου να το καταλάβουν οι άνθρωποι γύρω σου και να σε επιβραβεύσουν. Είτε ηθικά, είτε με κάποια επαγγελματική πρόταση. Αποδείχτηκε ακόμα μία φορά στην περίπτωση της Ειρήνης Βιαννέλη, έφτιαξε pro bono το promo video για το TEDxAthens Challenge και αμέσως μετά δέχθηκε εγκωμιαστικά σχόλια από όσους είδαν το video αλλά και επαγγελματικές προτάσεις.
Κρίση: η καλύτερη περίοδος για να κάνεις κάτι - Το πιστεύω ακράδαντα και, αν έπρεπε να πω ότι μετάνιωσα για κάτι, τότε αυτό θα ήταν το γεγονός ότι φέτος δεν ξεκίνησα τίποτα δικό μου 100% (ίσως να εξαιρούσα το bloggable.gr). Αναμείχθηκα σε πολλά διαφορετικά projects, δούλεψα για 3 διαφορετικές εταιρίες, έγραψα σε 2 blogs, συνεργάστηκα με 2 τελείως διαφορετικούς μουσικούς αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι δικό μου δημιούργημα από την αρχή ως το τέλος. Μία φορά έφτασα κοντά. Αλλά φοβήθηκα. Δεν είχα εξοικειωθεί με την αίσθηση του να βρίσκομαι εκτός της προσωπικής μου comfort zone και, για να είμαι ειλικρινής, ούτε τώρα αισθάνομαι εξοικειωμένος. Αλλά, οφείλω να παραδεχτώ ότι εκτός της comfort zone, τα πάντα είναι πιο έντονα. Και δημιουργικά.
Stop playing safe – Όταν στα τέλη Μαΐου παραιτήθηκα από την εταιρία στην οποία δούλευα, δεν ήξερα τι με περιμένει μετά. Δεν ήξερα αν θα συνεχίσω να συντηρώ μόνος μου τον εαυτό μου ή θα βρεθώ να λέω “μπαμπά λεφτά”. Εκείνη η περίοδος όμως, ήταν η πιο δημιουργική περίοδος της μέχρι τώρα ζωής μου. Πρέπει να περπάτησα αρκετά χιλιόμετρα κάνοντας την διαδρομή γραφείο – υπνοδωμάτιο – σαλόνι – κουζίνα. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, συνεχώς μου ερχόντουσαν διαφορετικές ιδέες. Άλλες ήταν κακές, άλλες ήταν πολύ κακές και υπήρχαν και μερικές καλές. Δεν έχει σημασία όμως η ποιότητα των ιδεών αλλά το γεγονός ότι έκανα κάτι διαφορετικό από αυτό που είχα συνηθίσει. Σκέφτηκα πράγματα που, για μένα, ήταν πρωτόγνωρα και διαφορετικά. Κατάλαβα ότι αυτή η αβεβαιότητα για το επόμενο επαγγελματικό μου βήμα με έκανε πιο δημιουργικό αντί να με ρίξει ψυχολογικά.
Κανένας συμβιβασμός – Δεν μου αρέσει να συμβιβάζομαι. Δεν είναι στο DNA μου. Κάποιοι, ίσως όχι άδικα, με πουν κακομαθημένο. Μπορεί. Μέχρι το 2010, αυτός ο “μη-συμβιβασμός” ήταν σε προσωπικό επίπεδο. Το 2011, πέρασε και σε επαγγελαμτικό επίπεδο. Δεν θέλω να συμβιβάζομαι έχοντας λιγότερα από αυτά που (θεωρώ ότι) μου αξίζουν και αντίστοιχα δεν θέλω να συμβιβάζεται κανείς δουλέυοντας μαζί μου. Θεωρώ ότι μία συνεργασία είναι επιτυχημένη και αποδοτική μόνο όταν και οι 2 -ή περισσότερες- πλευρές είναι 101% ικανοποιημένες. Οτιδήποτε λιγότερο θα οδηγήσει σε απογοητεύσεις, γκρίνιες και, in the end of the day, σε ένα project που “θα μπορούσε να ήταν απίστευτο αν…”. Δεν θέλω να συμμετάσχω σε τέτοια projects και χαίρομαι που και οι συνεργάτες μου με αντιμετωπίζουν με αυτό τον τρόπο τις συνεργασίες μας.
Μία καλή Δευτέρα αρκεί για να ξεχάσεις τα πάντα - Είναι κάτι προσωπικό αλλά ίσως το πιο σημαντικό πράγμα που μου έμαθε το 2011..
365 project: 365 μέρες μετά
Πριν από ακριβώς έναν χρόνο, διέγραψα ολόκληρη την μουσική μου βιβλιοθήκη. Κατέβαζα συνεχώς μουσική, ολόκληρα albums ή δισκογραφίες, και το γεγονός ότι ήταν δωρεάν, είχε χαμηλώσει τα standards μου. Αν αναλογιστείς ότι αυτό γινόταν για 3-4 χρόνια, καταλαβαίνεις ότι το iTunes Library μου ήταν γεμάτο από τραγούδια που πλέον δεν είχα διάθεση να τα ακούσω. Αν εξαιρέσεις τις λίγες φορές που χρησιμοποιούσα το Genius, τις περισσότερες φορές κατέφευγα σε e-radios για να ακούσω μουσική.
Όμως, όποτε βρισκόμουν στο αυτοκίνητο ή όταν χρησιμοποιούσα το iPhone ως music player, πατούσα συνεχώς το next ελπίζοντας πως το επόμενο κομμάτι θα μου αρέσει. Έτσι, αποφάσισα να διαγράψω όλα τα τραγούδια που είχα και πλέον να αγοράζω ένα τραγούδι κάθε μέρα που όμως πραγματικά θα μου αρέσει. Σήμερα, ένα χρόνο μετά, δεν το έχω μετανιώσει.
Παρόλο που ο φιλόδοξος τίτλος του project ήταν (και ακόμα είναι) One Song Per Day [facebook fanpage] και υποτίθεται ότι έπρεπε να βρίσκω ένα καινούριο τραγούδι κάθε μέρα, η βιβλιοθήκη μου έχει μόλις 194 τραγούδια. Όμως, μέσα σε αυτόν τον ένα χρόνο, κατάφερα να μάθω καλύτερα τα μουσικά μου γούστα, να ανοίξω τα αυτιά μου και να ακούσω διαφορετικούς ήχους που υπό άλλες συνθήκες δεν θα άκουγα ποτέ.
Η καθημερινή (οκ, σχεδόν καθημερινή) αναζήτηση για ένα διαφορετικό τραγούδι με “ανάγκασε” να ακούσω τραγούδια που υπό άλλες συνθήκες δεν θα άκουγα ποτέ και να γνωρίσω καλλιτέχνες, έστω και μέσω του YouTube, που δεν ήξερα ότι υπάρχουν. Ένα επιπλέον προσωπικό κέρδος ήταν το γεγονός ότι είχα ένα καθημερινό task. Όσο δύσκολη κι αν ήταν η μέρα μου, προσπαθούσα να μην το παραμελώ. Δεν τα κατάφερνα πάντα, αλλά μονίμως υπήρχε στο μυαλό μου ως ένα ευχάριστο μουσικό διάλειμμα.
Και το μεγαλύτερο κέρδος; Πλέον έχω μία μουσική βιβλιοθήκη με λίγα μεν κομμάτια, αλλά γεμάτη από τραγούδια που μου αρέσουν και μπορώ να ακούω συνέχεια στο repeat. Γιατί ένα οποιοδήποτε 365 project, υλοποιείται πρώτα για προσωπικά “οφέλη” και μετά για οτιδήποτε άλλο..
Περί ναρκωτικών..
Εχθές βράδυ είδα στην τηλεόραση την εκπομπή Πρωταγωνιστές του Σταύρου Θεοδωράκη. Είχα ακούσει πολλές φορές από άτομα του περιβάλλοντος μου ότι τα ναρκωτικά είναι “κακό πράμα” και διάφορες ιστορίες. Όμως, αυτές οι ιστορίες, από στόμα σε στόμα, χάνουν την αξία τους και την δύναμη τους. Η εκπομπή έβαλε μπροστά στην camera τους ανθρώπους με το πραγματικό πρόβλημα. Ακούγεται οξύμωρο, αλλά ήταν πολύ πιο άμεσο απ’ οποιαδήποτε άλλη εμπειρία έχω ακούσει και μου έχει μεταφερθεί.
Όπως σωστά μου είπε ο @nikan_gr εχθές, αντί να βλέπω τηλεόραση, γιατί δεν πάω μια βόλτα στην Ομόνοια; Η απάντηση είναι απλή: φοβάμαι. Όχι τόσο τους τοξικομανείς, αλλά τις ουσίες που τους έχουν κυριεύσει και μπορεί να τους εξωθήσουν στο να κάνουν πράγματα που μπορούν να βλάψουν εμένα ή οποιονδήποτε άλλο περαστικό. Κατά δεύτερο λόγο, δεν πιστεύω ότι στην Ομόνοια θα δω ολόκληρη την ιστορία ενός τοξικομανή αλλά θα δω την -ανατριχιαστική- κατάληξη.
Μέχρι εχθές το απόγευμα, ήμουν της άποψης ότι “καλά να πάθει, κανείς δεν του έδωσε ναρκωτικά, μόνος του τα πήρε, ας πρόσεχε”. Ακόμα το πιστεύω αυτό. Πλέον όμως, πιστεύω ότι κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους (πολλοί ή λίγοι, δεν έχει σημασία) θέλουν να ξεφύγουν. Ψάχνουν διέξοδο. Ψάχνουν τρόπους για να αφήσουν την ηρωίνη πίσω τους και να δουν το μέλλον τους πιο χαρούμενο, πιο φωτεινό.
Και εκεί επεμβαίνει το κράτος. Για την ακρίβεια, εκεί ΔΕΝ επεμβαίνει το κράτος. Ο μέσος χρόνος αναμονής για να ενταχθεί κάποιος στο πρόγραμμα μεθαδόνης του ΟΚΑΝΑ είναι “μόλις” 7 χρόνια. Και αν αυτά τα 7 χρόνια φαίνονται πολλά σε εμάς που έχουμε την υγεία μας, φανταστείτε πώς τα βλέπει κάποιος που εξαρτάται από μία ουσία που είναι συνήθως 10% καθαρή και το υπόλοιπο 90% είναι διάφορα άλλα φθηνότερα και εν δυνάμει δολοφονικά συστατικά. Ακόμα και υγρά μπαταρίας μπορεί να δώσουν οι έμποροι ναρκωτικών σε κάποιον απλά και μόνο για να αυξήσουν το κέρδος τους. Προσθέτοντας σε αυτά την ζωή που κάνουν οι τοξικομανείς στην προσπάθεια τους να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα χρήματα για την δόση τους, τότε τα 7 χρόνια φαίνονται βουνό.
Κάτι ακόμα που μου έκανε εντύπωση, είναι η έλλειψη πίστης αυτών των ανθρώπων στους εαυτούς τους. Υποθέτω ότι αυτή τους οδήγησε στα ναρκωτικά, αλλά, παρά αυτό το γεγονός, συνεχίζουν να μην πιστεύουν στον εαυτό τους και να μην μπορούν να δουν καθαρά την κατάσταση στην οποία βρίσκονται: εξαρτημένοι από μία ουσία που τους κάνει κυριολεκτικά ό,τι θέλει. Ζουν με έναν και μόνο στόχο: να εξασφαλίσουν την δόση τους χωρίς να τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο. Όλα τα υπόλοιπα έρχονται σε δεύτερη και τρίτη μοίρα. Και δεν υπάρχει κανένας ψυχολόγος, ψυχίατρος ή ό,τι άλλο για να τους βοηθήσει και να τους αποδείξει ότι μπορούν να πιστέψουν στον εαυτό τους.
Το ετήσιο κόστος της απαραίτητης μεθαδόνης για ένα άτομο ανέρχεται στα μόλις 250€. Ναι, 250€. Όσο 2.5 μπουκάλια στα μπουζούκια. Όσο 20 διελεύσεις από την γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου. Όσο 3 γεμίσματα βενζίνης στο αυτοκίνητο. Όσο 2 ζευγάρια παπούτσια. Όσο η διαμονή σε έναν ξενώνα για 3 μέρες. Τόσο κοστίζει το να βγει κάποιος (που το θέλει προφανώς) από τον δρόμο της ηρωίνης και να αρχίσει την μεθαδόνη. Ποσό πραγματικά αστείο μπροστά στα οφέλη της κοινωνίας. Αυτή τη στιγμή, ο κάθε ηρωινομανής ξοδεύει 20-40€ κάθε μέρα για να πάρει την δόση του. Ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι “λεφτά δεν υπάρχουν”, γιατί δεν δίνεται η δυνατότητα στους αρρώστους να πληρώνουν για το φάρμακο τους; Αν είχαν την δυνατότητα να πληρώνουν 250€ τον χρόνο για να πάρουν την μεθαδόνη, πιστεύετε ότι δεν θα το έκαναν; Ή αυτοί, ή η οικογένεια τους, ή οι φίλοι τους, ή απλά κάποιος άγνωστος.
Και πριν κάποιοι βιαστούν να πουν “σιγά μην πληρώνω εγώ και οι υπόλοιποι φορολογούμενοι την βλακεία του άλλου”, να τους θυμίσω ότι αν τρακάρουν, με ευθύνη τους, με το αυτοκίνητο τους και χρειαστούν νοσηλεία στο νοσοκομείο, τότε όλοι εμείς οι φορολογούμενοι θα πληρώσουμε το νοσοκομείο και τους γιατρούς.
Μακάρι να υπήρχε λύση και τρόπος για να καθαρίσουν οι δρόμοι από τα ναρκωτικά. Δεν ζούμε όμως στην Φρουτοπία και κάτι τέτοιο είναι εκτός πραγματικότητας. Ακόμα και στην Ολλανδία, που θεωρείται από τις πιο προχωρημένες και open-minded χώρες στην καταπολέμηση του φαινομένου, δεν έχει λυθεί το πρόβλημα των ναρκωτικών. Για να γίνουμε κάποτε Ολλανδία, θα περάσουν πολλά χρόνια. Μέχρι τότε όμως, το κράτος και οι κοινωνικοί λειτουργοί μπορούν να κάνουν πολλά παραπάνω για να βοηθήσουν όσους το θέλουν και το έχουν ανάγκη.
Αντί επιλόγου, θέλω να γράψω μία φράση που μου έλεγε ο πατέρας μου όσο θυμάμαι τον εαυτό μου και, ευτυχώς, κατάλαβα πλήρως:
Αφού δεν σου λείπει τώρα, γιατί να σου λείπει μετά;
Οι ζητιάνοι του like..
Καλώς ή κακώς, έχω κάνει like σε μία πληθώρα εταιριών και brands στο facebook fanpage τους, είτε για να “επιβραβεύσω” την καλή δουλειά που θεωρώ ότι κάνουν στο core business τους είτε γιατί πιστεύω ότι πρόκειται για ένα ενδιαφέρον fanpage που, ίσως, κάποια στιγμή να μου προσφέρει added value.
Οι εταιρίες αυτές προέρχονται τόσο από την Ελλάδα, όσο και από το εξωτερικό. Δυστυχώς για την δική μας αγορά, η πλειοψηφία των Ελληνικών σελίδων είναι -επιεικώς- μέτριες. Γεμάτες από κακοφτιαγμένα και outdated custom tabs, αναπάντητες απορίες χρηστών και τραγούδια. Α ναι, και διαγωνισμούς. Πριν καλά καλά τελειώσει ο ένας, ξεκινάει αμέσως ο επόμενος.
Φυσικά, δεν υπάρχει κανένας προγραμματισμός για όλα αυτά, κανένας σχεδιασμός, απλά λειτουργούν στην λογική του “Τι θα μου φέρει τους περισσότερους χρήστες με τον πιο φθηνό τρόπο”. Διαγωνισμοί και τραγούδια είναι η σωστή απάντηση. Το πρόβλημα όμως υπάρχει στην ερώτηση και όχι στην απάντηση.
Γιατί οι εταιρίες κυριολεκτικά ζητιανεύουν για ένα like? Τόσο σημαντικό είναι γι αυτές να έχουν μία τεράστια fan base που είναι εκεί απλά για το free δωράκι που θα δώσει η εταιρία και για τίποτα άλλο? Ή μήπως βρισκόμαστε στην εποχή που “το μέγεθος μετράει” και μας αρέσει να κοροϊδεύουμε τους άλλους που έχουν λιγότερους fans? Αν αύριο ένα φυσικό κατάστημα έλεγε “εε, μοιράζω τσάμπα iPad αρκεί να μπείτε στο κατάστημα μου” και μας παρουσίαζε τα τεράστια νούμερα επισκεψιμότητας ως επιτυχημένη εμπορική πολιτική τι θα σκεφτόσασταν? Ότι κατάφερε να αυξήσει το πελατολόγιο του ή ότι απλά κοροϊδεύει τον κόσμο?
Και το ίδιο γίνεται και με τα τραγούδια. Αφού πλέον ο κόσμος έχει μπει μέσα στην σελίδα και έχει κάνει το πολυπόθητο αρχικό like, συνεχίζουμε να τον βομβαρδίζουμε με άσχετες πληροφορίες για λόγους.. branding και engagement. Σε καθημερινή βάση, γιατί αν μία μέρα δεν μαζέψουμε 10-20-50-100 likes, θα γκρεμιστεί το σύμπαν. Βέβαια, απορώ αν το engagement είναι με το brand ή με τον τραγουδιστή. Δεν έχει σημασία όμως, όλοι υποθέτουν ότι το like το “κέρδισε” το brand και ζουν χαρούμενοι στο δικό τους ροζ συννεφάκι.
Δεν είμαι ούτε κατά των διαγωνισμών, ούτε κατά των τραγουδιών στο facebook. Κάποιες φορές όντως χρειάζονται και οι διαγωνισμοί και τα τραγούδια. Πρέπει όμως να υπάρχει μία ισορροπία. Η σελίδα στο facebook είναι μέρος της εικόνας της εταιρίας και πρέπει να συνάδει με το γενικότερο profile της εταιρίας στα media.
Αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχουν σοβαρές Ελληνικές εταιρίες που η εικόνα τους ταυτίζεται με το “πάρτε τζάμπα το Χ και ακούστε το τελευταίο σουξεδάκι της Britney”.
