Stop trying for the impossible, try for the impossible

Ο χώρος των startups είναι γεμάτος από νέα παιδιά, έξυπνα, γεμάτα ενέργεια και μεγαλεπίβολες ιδέες. Στο κείμενο αυτό θέλω να σταθώ ακριβώς εκεί, στις “μεγαλεπίβολες ιδέες” που έχω ακούσει κατά καιρούς. Όλες ήταν “τέλειες, πανέξυπνες, the next big thing” σύμφωνα με τους εμπνευστές τους. Για κάποιον “ανεξήγητο” λόγο, καμία από αυτές τις ιδέες δεν έχει προχωρήσει αρκετά ώστε να δικαιολογήσει τον ντόρο που δημιουργούσαν τεχνητά οι εμπνευστές τους.

Σκοπός λοιπόν του άρθρου, είναι η λύση του μυστηρίου γύρω από τον “ανεξήγητο” λόγο της αποτυχίας. Ο ενθουσιασμός που υπάρχει αρχικά χάρη στην super-wow ιδέα, σε συνδυασμό με το νεαρό της ηλικίας οδηγούν σε μία κατάσταση τύπου “όλα είναι εύκολα, θα τα καταφέρω, σιγά το πράγμα, κόσμε χαιρέτα τον νέο Zuckerberg“. Και κάπου εκεί έχει χαθεί το παιχνίδι. Πλημμυρισμένο από την υπεραισιοδοξία ένα μυαλό, είναι ανίκανο να συνειδητοποιήσει τα εμπόδια που υπάρχουν στον δρόμο. Όλα αυτά τα εμπόδια φαντάζουν μικρά στην αρχή και δυστυχώς δεν τους δίνεται η σημασία που πρέπει. Έτσι, όλα μαζί τα εμπόδια συσσωρεύονται και δημιουργούν ένα -ακόμα μεγαλύτερο- βουνό.  Και ακριβώς εκεί, έρχεται η απότομη προσγείωση, που πολλές φορές είναι σκέτη συντριβή. Τα όνειρα σταματάνε, η υπεραισιοδοξία μετατρέπεται σε απογοήτευση και σιγά σιγά το μυαλό αρχίζει να σκέφτεται συμβατικά. Και αυτό είναι το χειρότερο.

Η λύση είναι πολύ απλή, στα λόγια τουλάχιστον. Αυτοσυγκράτηση, αυτοκριτική αλλά κυρίως κατανόηση των συνθηκών.

Ο ενθουσιασμός είναι πολύ καλός και ένα τρομερό κίνητρο για να δουλέψει κανείς, αλλά καλό είναι να προσπαθούμε να τον χαλιναγωγήσουμε. Να μην τον αφήνουμε να μας καταλαμβάνει και να μην μας επιτρέπει να δούμε τι γίνεται λίγο παραπέρα. Πρέπει το μυαλό μας να είναι ανοιχτό, να μπορεί να αναπροσαρμόσει την ιδέα και να βλέπει τις όποιες αδυναμίες της.

Εξίσου σημαντικό κεφάλαιο είναι η γόνιμη αυτοκριτική. Έχω ακούσει πολλούς να λένε ότι “ο πιο σκληρός κριτής του εαυτού μου, είμαι εγώ”. Χαίρομαι. Μόνο εσύ ξέρεις μέχρι που πραγματικά μπορείς να φτάσεις και τι να κάνεις. Έτσι μπορείς να καταλάβεις ότι δεν προσπάθησες αρκετά, ή ότι μπορείς να βελτιώσεις κατά πολύ αυτό που φτιάχνεις. Ή το αντίθετο, να καταλαβαίνεις δηλαδή μέχρι που φτάνουν οι δυνατότητες σου και να μην βάζεις ανέφικτους στόχους, τουλάχιστον με τις παρούσες συνθήκες.

Και φτάνουμε στο ζουμί όλων των παραπάνω.. Τις υπάρχουσες συνθήκες. Δεν γίνεται να λες “α, θα φτιάξω μία τέλεια search engine” όταν αφενός δεν έχεις γνώσεις προγραμματισμού και αλγορίθμων και αφετέρου όταν υπάρχει εκεί έξω ένα google. Όσο γρηγορότερα συνειδητοποιήσεις που βρίσκεσαι, τόσο καλύτερα για σένα, για το προϊόν που θες να δημιουργήσεις, για τους χρήστες του και για το internet (ή όποιον τομέα ασχολείσαι) γενικότερα.

Δεν προτείνω να μην προσπαθείς κάτι που φαίνεται ακατόρθωτο, απλά προτείνω να κάνεις τα πάντα για να βελτιώσεις τις συνθήκες ώστε το ακατόρθωτο να γίνει πραγματικότητα.. από σένα!