E-shops vs Real Shops

Συζητούσα με τον φίλο Σπύρο σε ένα forum σχετικά με τα κόστη που έχει ένα κανονικό κατάστημα και ένα ηλεκτρονικό. Ο Σπύρος, θεωρούσε ότι τα κόστη είναι παρόμοια, ενώ εγώ διαφωνούσα κάθετα. Βέβαια, εκείνη την στιγμή δεν είχα όρεξη να κάτσω να γράψω ένα τεράστιο post σε ένα forum που κατά πάσα πιθανότητα θα χαθεί ανάμεσα στις χιλιάδες πληροφορίες. Έτσι, προτίμησα σήμερα να γράψω blog post επί του θέματος.

Ένα e-shop έχει μικρότερα running costs από ένα κανονικό κατάστημα γιατί:

Δεν έχει πωλητές που απαιτούν εκπαίδευση σε χίλια δυο πράγματα (τιμολόγηση, τακτικές πώλησης, ενημέρωση για νέες υπηρεσίες/προϊόντα κτλ) αλλά κυρίως αποθηκάριους που κάνουν την παραλαβή, την συσκευασία και την αποστολή των παραγγελιών. Σίγουρα, είναι πολύ πιο εύκολη και γρήγορη η εκπαίδευση κάποιου που θα ασχολείται μόνο με μία εργασία παρά κάποιου που θα κάνει πολύ περισσότερα. Αντίστοιχα, και η αντικατάσταση του.

Δεν έχει κόστος ενοικίου καταστήματος αλλά μόνο αποθηκών. Ναι, μπορεί τα ενοίκια, ή ακόμα και η αγορά μίας αποθήκης να είναι υψηλότερα από ενός καταστήματος σε απόλυτα νούμερα αλλά εδώ πρέπει να υπολογίσουμε δύο ακόμα παράγοντες για την εξίσωση μας. Αφενός τα καταστήματα χρειάζονται *και* αποθήκες τις περισσότερες φορές και αφετέρου, το κόστος ανά τετραγωνικό είναι πολύ χαμηλότερο από για ένα κατάστημα από μία αποθήκη.

Ακόμα, ένα ηλεκτρονικό κατάστημα σου δίνει την δυνατότητα να αγοράζεις όποτε εσύ θες, χωρίς καμία αναμονή και την στιγμή που θες. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι έχεις το κατάστημα σου ανοιχτό 24 ώρες την ημέρα και 7 μέρες την εβδομάδα χωρίς να χρειάζεται να πληρώσεις ούτε υπερωρίες, ούτε επιπλέον υπαλλήλους. Εξάλλου, το e-shop το τρέχουν 2-3-5 web developers, ένα κανονικό κατάστημα όμως θέλει πολλαπλάσιο κόσμο, ειδικά όταν μιλάμε για αλυσίδες.

Φυσικά, δεν είναι μονόδρομος τα ηλεκτρονικά καταστήματα. Απλά θεωρώ ότι έχοντας μικρότερα running costs σου δίνουν την δυνατότητα για μεγαλύτερα κέρδη αλλά και για μεγαλύτερη παραμονή στην αγορά όσο το ισοζύγιο είναι κόκκινο..

[photo via flickr.com, user: moxxo]

When I met Randy Pausch

Καταρχάς, να ξεκαθαρίσω ότι δεν συνάντησα ποτέ (δυστυχώς) τον Randy Pausch. Το άρθρο αφορά την επιρροή που είχε η ομιλία του σε μένα..

Τον τελευταίο χρόνο έχει γίνει ένας μικρός χαμός στο Internet σχετικά με την τελευταία ομιλία/lecture του Randy Pausch. Καθηγητής σε ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια παγκοσμίως, το Carnegie Mellon που εδώ και ένα μήνα, δεν βρίσκεται πλέον στην ζωή, νικημένος από τον καρκίνο. Σε 20 μέρες από σήμερα, συμπληρώνεται ένας χρόνος από την ομιλία εκείνη και παρόλο που είχα ακούσει τα καλύτερα για την ομιλία, δεν είχα αξιωθεί να την δω.

Χθες λοιπόν, το αποφάσισα. Είδα την ομιλία. Εντυπωσιάστηκα. Δεν έχει σημασία να πω τι με εντυπωσίασε, θεωρώ πολύ πιο σημαντικό το αποτέλεσμα. Με κινητοποίησε. Μου έδωσε κίνητρα για να κάνω πολλά πράγματα.

Αρχικά, να οργανώσω την ζωή μου και το τι θέλω να κάνω. Είμαι πολύ μικρός ακόμα και γεμάτος όνειρα. Δυστυχώς, τα σκέφτομαι όλα μαζί, προσπαθώ για όλα μαζί, με αποτέλεσμα να κάνω μικρή πρόοδο στο καθένα και να καταλήγω πολύ συχνά απογοητευμένος (για τα δικά μου μέτρα και σταθμά) από το τελικό αποτέλεσμα. Πλέον, θα βάλω διαφορετικές προτεραιότητες, ή για να είμαι πιο ακριβής, θα βάλω προτεραιότητες που θα τηρήσω.

Εν συνεχεία, αποκάλυψε το μυστικό της επιτυχίας του. Και όταν λέω “επιτυχία” εννοώ το ότι κατάφερε μέχρι τα 48 του να έχει εκπληρώσει σχεδόν όλα τα παιδικά του όνειρα. Δουλειά, σκληρή δουλειά. Κάτι που προσωπικά δεν κάνω, ή μάλλον, κάνω εν μέρει. Δηλαδή, μόνο στα αντικείμενα που με ενδιαφέρουν. Καλώς ή κακώς, πρέπει να κάνω πράγματα που δεν μου αρέσουν. Και σε αυτά πολλές φορές δεν δίνω το 100% των δυνατοτήτων μου.

Τέλος, ο ίδιος ο Randy Pausch κυνήγησε το αδύνατο, συνδυάζοντας την τέχνη με την πληροφορική. Αποτέλεσμα? Ένα από τα πιο επιτυχημένα courses στην ιστορία του Carnegie Mellon και το πιο ελεύθερο πρόγραμμα σπουδών που έγινε ποτέ σε Master. 4 εξάμηνα, 2 projects και that’s all. Και λέγοντας “that’s all” εννοώ εγγυημένη δουλειά στην EA, στην Activision και σε μερικές ακόμα εταιρείες-κολοσσούς για τους αποφοίτους. Απέδειξε ότι όλοι μπορούμε να κάνουμε το αδύνατο, πραγματικότητα.

Και για να κλείσω κι εγώ όπως ο Randy Pausch, το παραπάνω post δεν ήταν για να το διαβάσετε εσείς, ήταν για να το διαβάζω εγώ..

[photo via flickr.com, users: ravi patel && stella-marina]

Respond to your feedback. NOW!

Εχθές κατάφερα μετά από πολλές μέρες να μηδενίσω τον google reader μου. Μέσα στα άπειρα post που είχα να διαβάσω, το μάτι μου έπεσε σε ένα post του techcrunch.com που ανέφερε μικρές startups που είχαν χρηματοδοτηθεί από την Y Combinator.

Όπως μπορείτε να διαβάσετε και στην about page τους, χρηματοδοτούν startups που απλά χρειάζονται ένα αρχικό κεφάλαιο για να περάσουν από το στάδιο της “ιδέας” στο στάδιο της “υλοποίησης”. Μία από αυτές τις startups, ήταν και η ididwork.com, μία on-line βάση με το που έχεις δουλέψει και που έχεις σπαταλήσει τον χρόνο σου.

Μου άρεσε η αρχική ιδέα, και αποφάσισα να γραφτώ, δεν είχα κάτι να χάσω έτσι κι αλλιώς. Έκανα sign-up λοιπόν και σχεδόν αμέσως μετά έκανα 1-2 καταχωρήσεις. Έπαιξα λίγο με το site και κάπου εκεί είδα ένα feature που θα ‘θελα, να μην υπάρχει. Γνωρίζοντας ότι το feedback των χρηστών είναι ιδιαίτερα χρήσιμο, άσχετα με το τι περιλαμβάνει η “to-do list” του καθενός, αποφάσισα να επικοινωνήσω μαζί τους μέσω της contact from που υπάρχει.

Σε λιγότερο από 5 λεπτά, είχα λάβει πλήρη απάντηση και μου είπαν ότι το feature αυτό είναι μέσα στα σχέδια τους. Τους έστειλα μερικά ακόμα mail για θέματα που δεν είχαν καμία υποχρέωση να μου απαντήσουν, αλλά το έκαναν.. Πάντα πρόθυμα και ευγενικά. Κυρίως όμως, απάντησαν άμεσα.

Προσωπικά, με κέρδισαν. Ακόμα και αν δεν με ενδιέφερε το site τους, θα καθόμουν 5 λεπτά παραπάνω, θα τους έδινα μία ακόμα ευκαιρία γιατί φαίνεται ότι το αγαπάνε, δεν το βλέπουν σαν αγγαρεία. Καταλαβαίνουν ότι το feedback από τους χρήστες, ακόμα κι αν δεν λέει τίποτα επί της ουσίας, είναι πολύ σημαντικό. Δημιουργεί μια πιο προσωπική επαφή μεταξύ “site” και χρηστών. Και αυτό το εκτιμάνε οι χρήστες. Ό,τι κι αν έκανε εκείνη την στιγμή ο “ididwork.com dude”, το έβαλε σε δεύτερη μοίρα για να μου απαντήσει. Και το έκανε και στο δεύτερο mail που έστειλα, και στο τρίτο.

Γιατί οι άνθρωποι είναι πιο σημαντικοί από το προϊόν. Και ακόμα πιο σημαντικοί είναι οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται για το προϊόν και χαλάνε χρόνο για την βελτίωση του στέλνοντας το feedback τους..

[Photo via flickr.com, user: Simon Crowley]

Stop trying for the impossible, try for the impossible

Ο χώρος των startups είναι γεμάτος από νέα παιδιά, έξυπνα, γεμάτα ενέργεια και μεγαλεπίβολες ιδέες. Στο κείμενο αυτό θέλω να σταθώ ακριβώς εκεί, στις “μεγαλεπίβολες ιδέες” που έχω ακούσει κατά καιρούς. Όλες ήταν “τέλειες, πανέξυπνες, the next big thing” σύμφωνα με τους εμπνευστές τους. Για κάποιον “ανεξήγητο” λόγο, καμία από αυτές τις ιδέες δεν έχει προχωρήσει αρκετά ώστε να δικαιολογήσει τον ντόρο που δημιουργούσαν τεχνητά οι εμπνευστές τους.

Σκοπός λοιπόν του άρθρου, είναι η λύση του μυστηρίου γύρω από τον “ανεξήγητο” λόγο της αποτυχίας. Ο ενθουσιασμός που υπάρχει αρχικά χάρη στην super-wow ιδέα, σε συνδυασμό με το νεαρό της ηλικίας οδηγούν σε μία κατάσταση τύπου “όλα είναι εύκολα, θα τα καταφέρω, σιγά το πράγμα, κόσμε χαιρέτα τον νέο Zuckerberg“. Και κάπου εκεί έχει χαθεί το παιχνίδι. Πλημμυρισμένο από την υπεραισιοδοξία ένα μυαλό, είναι ανίκανο να συνειδητοποιήσει τα εμπόδια που υπάρχουν στον δρόμο. Όλα αυτά τα εμπόδια φαντάζουν μικρά στην αρχή και δυστυχώς δεν τους δίνεται η σημασία που πρέπει. Έτσι, όλα μαζί τα εμπόδια συσσωρεύονται και δημιουργούν ένα -ακόμα μεγαλύτερο- βουνό.  Και ακριβώς εκεί, έρχεται η απότομη προσγείωση, που πολλές φορές είναι σκέτη συντριβή. Τα όνειρα σταματάνε, η υπεραισιοδοξία μετατρέπεται σε απογοήτευση και σιγά σιγά το μυαλό αρχίζει να σκέφτεται συμβατικά. Και αυτό είναι το χειρότερο.

Η λύση είναι πολύ απλή, στα λόγια τουλάχιστον. Αυτοσυγκράτηση, αυτοκριτική αλλά κυρίως κατανόηση των συνθηκών.

Ο ενθουσιασμός είναι πολύ καλός και ένα τρομερό κίνητρο για να δουλέψει κανείς, αλλά καλό είναι να προσπαθούμε να τον χαλιναγωγήσουμε. Να μην τον αφήνουμε να μας καταλαμβάνει και να μην μας επιτρέπει να δούμε τι γίνεται λίγο παραπέρα. Πρέπει το μυαλό μας να είναι ανοιχτό, να μπορεί να αναπροσαρμόσει την ιδέα και να βλέπει τις όποιες αδυναμίες της.

Εξίσου σημαντικό κεφάλαιο είναι η γόνιμη αυτοκριτική. Έχω ακούσει πολλούς να λένε ότι “ο πιο σκληρός κριτής του εαυτού μου, είμαι εγώ”. Χαίρομαι. Μόνο εσύ ξέρεις μέχρι που πραγματικά μπορείς να φτάσεις και τι να κάνεις. Έτσι μπορείς να καταλάβεις ότι δεν προσπάθησες αρκετά, ή ότι μπορείς να βελτιώσεις κατά πολύ αυτό που φτιάχνεις. Ή το αντίθετο, να καταλαβαίνεις δηλαδή μέχρι που φτάνουν οι δυνατότητες σου και να μην βάζεις ανέφικτους στόχους, τουλάχιστον με τις παρούσες συνθήκες.

Και φτάνουμε στο ζουμί όλων των παραπάνω.. Τις υπάρχουσες συνθήκες. Δεν γίνεται να λες “α, θα φτιάξω μία τέλεια search engine” όταν αφενός δεν έχεις γνώσεις προγραμματισμού και αλγορίθμων και αφετέρου όταν υπάρχει εκεί έξω ένα google. Όσο γρηγορότερα συνειδητοποιήσεις που βρίσκεσαι, τόσο καλύτερα για σένα, για το προϊόν που θες να δημιουργήσεις, για τους χρήστες του και για το internet (ή όποιον τομέα ασχολείσαι) γενικότερα.

Δεν προτείνω να μην προσπαθείς κάτι που φαίνεται ακατόρθωτο, απλά προτείνω να κάνεις τα πάντα για να βελτιώσεις τις συνθήκες ώστε το ακατόρθωτο να γίνει πραγματικότητα.. από σένα!