Meeting with a web developer

Πρόσφατα είχα μία συζήτηση με έναν web-developer σχετικά με ένα νέο project. Έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος από την συζήτηση που είχαμε και θα γράψω τι μου άρεσε από την συζήτηση και τι κέρδισε την εμπιστοσύνη μου..

Καταρχάς προσπάθησε να κατανοήσει όλο το project. Μεγάλο πλεονέκτημα αυτό γιατί ένας προγραμματιστής όσο νωρίτερα ξέρει τι έχει να φτιάξει, τόσο πιο συνεπής θα είναι κι αυτός. Επίσης, έχοντας κατανοήσει πλήρως τα ζητούμενα, το αποτέλεσμα θα είναι απόλυτα ικανοποιητικό και για τις δύο πλευρές.

Στην συνέχεια ρώτησε αν το site θέλουμε να εμφανίζεται ψηλά σε κάποια συγκεκριμένη αναζήτηση του google και γενικά αν θέλουμε να γίνει SEO (Search Engine Optimized). Μας ανέλυσε πλέον τα -αυτονόητα για τους internet-aholics- πλεονεκτήματα του να βρίσκεται κανείς στην πρώτη θέση του google. Εκεί χρειάστηκε να ξεκαθαρίσουμε αν θέλουμε ένα site δυναμικό ή στατικό, αν προτιμάμε την ωραία και φουτουριστική εμφάνιση από την ευκολία στις ανανεώσεις, το καλύτερο google ranking και το ελαφρύτερο site. Εμείς κρίναμε ότι η php είναι κάτι που ταιριάζει περισσότερο στο project μας αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ένα flash animated site είναι χειρότερο. Απλά βάσει των αναγκών και των προτεραιοτήτων μας, προτιμήσαμε την php.

Πολύ σημαντικό είναι να ξεκαθαριστούν όλες οι δυνατότητες του προς κατασκευή site. Το πιθανότερο είναι να μην μπορούν να δωθούν σαφείς απαντήσεις από την ομάδα. Σε αυτή την περίπτωση, ο web developer δεν πρέπει να μπει στην λογική του πωλητή, δηλαδή να προσπαθήσει να σου πουλήσει κάτι το οποίο ίσως και να μην σου χρειάζεται. Έτσι, την επόμενη φορά που θα βρεθείς σε κάποιο αντίστοιχο δίλλημα, θα μπορείς να τον εμπιστευτείς και δεν θα πιστεύεις ότι σε βλέπει σαν ένα πενηντά-ευρω με πόδια..

Προσωπικά, εκτίμησα πάρα πολύ το γεγονός ότι ο developer δεν μας είπε ένα ποσό για το κόστος του project. Λογικό. Δεν μπορούσαμε να του δώσουμε όλες τις πληροφορίες που θα ήθελε για να μπορέσει να μας πει ένα συγκεκριμένο ποσό. Γενικά απέφυγε να αναφερθεί σε ποσά. Κατά την γνώμη μου, καλά έκανε. Ένα project δεν πρέπει να περιορίζεται από το κόστος. Ακόμα και αν δεν υπάρχουν λεφτά για να υλοιποιηθούν άμεσα όλα όσα χρειάζεσαι, αν υπάρχει η πρόβλεψη, θα μειωθεί το κόστος αργότερα.

Τέλος, μας ρώτησε πότε θέλουμε να είναι online το site. Του είπαμε πότε και το θεώρησε εφικτό χωρίς όμως να δεσμευτεί απόλυτα. Αν μας έλεγε “όλα θα γίνουν στην ώρα τους” και προσπαθούσε να μας πείσει ότι όλα θα γίνουν καλά, θα ανησυχούσα. Δεν ξέρουμε ούτε εμείς καλά καλά το project, και μπορεί κάποιος τρίτος να δεσμευτεί ότι θα είναι έτοιμο? Δεν νομίζω..

Όπως έγραψα και στην αρχή του κειμένου, έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος από την συζήτηση που είχαμε. Είμαι σίγουρος ότι αν όλοι οι άνθρωποι που θα χρειαστεί να συνεργαστούμε είναι τόσο συζητήσιμοι, φιλικοί και γνώστες του αντικειμένου τους, το project will kick asses..

Why Plurk will rule the microblogging world..

Οκ, όταν είδα το plurk.com για πρώτη φορά το θεώρησα ανούσιο, χαζό και ηλίθιο. Δίνοντας του όμως μια δεύτερη ευκαιρία κατάλαβα ότι εγώ ήμουν ο χαζός και ο ηλίθιος της υπόθεσης και όχι το plurk.

Αρχικά ας πω δύο λόγια για το plurk. Πρόκειται για ένα (ακόμα) microblogging site όπως το twitter. Οι περιορισμοί είναι οι ίδιοι, δηλαδή 140 χαρακτήρες.. Πάνω κάτω, εκεί τελειώνουν και οι ομοίοτητες τους όμως.

Το plurk έχει real time παρακολούθηση των φίλων σου βάζοντας κάθε plurk (όπως λέμε twit) πάνω σε ένα timeline επιτρέποντας σε κάθε χρήστη να κάνει ένα σχόλιο πάνω σε αυτό που μόλις ειπώθηκε χωρίς όμως να χαθεί μέσα στο χάος του twitter με τα @ και τα άπειρα νέα twits. Έτσι, κάθε συζήτηση είναι οργανωμένη στο δικό της “τετραγωνάκι” για ευκολότερη πρόσβαση αργότερα. 1 point for plurk.

Ένα ακόμα χρήσιμο feature του plurk είναι η δυνατότητα προεπιλογής του ρήματος που θα χρησιμοποιήσεις αμέσως μετά το nickname σου αυξάνοντας έτσι στην ουσία το όριο των χαρακτήρων σου ενώ με το χρώμα που αντιστοιχεί σε κάθε ρήμα γίνεται ευκολότερα εμφανής η διάθεση σου. Για παράδειγμα το “hates” είναι μαύρο ενώ το “loves” κόκκινο.. 1 more point for plurk.

Ένα από τα ρήματα που έχει διαθέσιμο το plurk είναι και το “shares”.. Μπορείτε απλά και εύκολα να κάνετε share ένα video στο youtube.com και το plurk θα καταλάβει μόνο του ότι είναι video και κάνοντας μετά κλικ θα ανοίξει ένα παράθυρο με το video μέσα στο tab του plurk, χωρίς να γεμίζει ο browser με tabs.. Το ίδιο γίνεται με φωτογραφίες από το flickr.com και άλλες υπηρεσίες photo-hosting. Απλά και όμορφα.. Τρίτος πόντος για το plurk..

Την πρώτη στιγμή που είδα το interface σκέφτηκα “come on, με 4-5-10 φίλους οκ, μια χαρά ωραίο είναι. Με 400-500 τι γίνεται?”. Όπως αποδείξαμε νωρίτερα, ο ηλίθιος είμαι εγώ και όχι το plurk, το περίεργο θα ήταν να είχα εν τέλει δίκιο. Και δεν είχα. Το σύστημα δεν σου επιτρέπει να παρακολουθείς πάνω από 50 (ή 100) άτομα, κάνοντας την plurk-experience όσο το δυνατόν πιο φιλική απέναντι στον χρήστη. Επιπλέον υπάρχουν ειδικές παρέες, cliques κατά το plurk, που σου επιτρέπουν να γράφεις κάτι που το βλέπουν μόνο συγκεκριμένα άτομα και όχι όλοι σου οι φίλοι. Ναι, η μικρή σου αδερφή  αδιαφορεί πλήρως για το αν βρήκες σημείωσεις για το μάθημα που δίνεις μεθαύριο, οι συμφοιτητές σου όμως σίγουρα όχι.. 1 point for plurk.

Από θέματα marketing πώς πάει όμως? Παρόλο που το twitter έχει εδραιωθεί, πολλοί χρήστες φαίνονται έτοιμοι να κάνουν το switch.. Είμαι ένας από αυτούς και περιμένω πώς και πώς το επόμενο downtime του twitter για να φύγω δια παντός. Αλλά οι “κακές” συνήθειες δύσκολα κόβονται, οπότε προς το παρόν απλά έχω 2 tabs ανοιχτά.. Προτιμώ όμως το plurk για να ποστάρω το “status” μου.. Με τα αστέρια και το karma σε προκαλεί να ποστάρεις περισσότερο, στο twitter δεν έχεις κάποιο “έμμεσο” όφελος ποστάροντας..  Ναι, ούτε ένα αστεράκι κάτω από το όνομα σου είναι ουσιαστικό ούτε περισσότερα emoticons, αλλά ίσως για κάποιους να είναι ένα κίνητρο.. Τώρα σταματάω να μετράω πόντους, έχω βαρεθεί.

Τελευταίο πλεονέκτημα του plurk είναι ότι μπορείς να βλέπεις timelines φίλων σου, με τα άτομα που αυτοί παρακολουθούνε. Δηλαδή κοιτώντας απλά το δικό μου timeline παίρνεις ακριβώς τις πληροφορίες που έχω κι εγώ. Χωρίς όμως να έχεις τους φίλους μου. Έτσι γίνεται πιο εύκολο να βρεις κάποιο καλό link ή να συμμετάσχεις σε μία ενδιαφέρουσα συζήτηση με άτομα που δεν ξέρεις.. Με αυτόν τον τρόπο μειώνεται η αξία του δικού σου δικτύου και αρκούν τα δίκτυα των φίλων σου για να περάσει ευχάριστα η ώρα στο plurk. Κι άλλος πόντος για το plurk. Oops, είπα ότι θα σταματήσω..

Ωραία όλα αυτά, αλλά δεν γίνεται να είναι τέλειο. Ναι, δεν είναι. Προς το παρόν μιλάμε για μικρή βάση χρηστών, και κατά συνέπεια λίγους φίλους. Είναι πιο περίπλοκο από το twitter ενώ έχει κι αυτό τα μικροθεματάκια του με τους servers αλλά είναι σίγουρα λιγότερα από τα άπειρα downtimes του twitter. Ίσως όταν γεμίσει με χρήστες να γίνει πολύ χειρότερο αλλά δεν το πιστεύω.. Δεν έχω κάνει ακόμα το πλήρες switch αλλά εδώ και 2 μέρες που το χρησιμοποιώ οφείλω να πω ότι είμαι απόλυτα ικανοποιημένος. Αν είχε και παραπάνω χρήστες… Αλλά σιγά σιγά όλα θα γίνουν..

Dare to speak your thoughts..

“Έκανα λάθος, αναλαμβάνω τις ευθύνες μου.”

Είναι πολύ σημαντικό να δέχεσαι ότι έκανες λάθος. Βέβαια, είναι και πάρα πολύ δύσκολο. Όσο γρηγορότερα το καταφέρεις, τόσο καλύτερα για εσένα και την εταιρία με την οποία συνεργάζεσαι. Στις περισσότερες start-ups δουλεύουν πιτσιρικάδες στα mid-twenties τους. Θεωρητικά, θα έπρεπε να μιλάμε για ΑΝΟΙΧΤΑ μυαλά, που μπορούν να δεχτούν κι άλλες απόψεις πέρα από τις δικές τους. Σκοπός μίας συζήτησης -ειδικά όταν αφορά κάποιο επαγγελματικό θέμα- δεν είναι η επικράτηση της γνώμης κάποιου, αλλά η αναζήτηση της καλύτερης λύσης για το πρόβλημα που έχει προκύψει.
Ο καθένας μέσα σε μία εταιρία έχει αναλάβει ένα συγκεκριμένο κομμάτι. Λογικό, και θετικό κατά την γνώμη μου, είναι να υπάρχουν αντιδράσεις για τις κινήσεις που ΘΑ γίνουν. Έτσι, μπορεί και υπεύθυνος να εξηγήσει στους συνεργάτες του γιατί πήρε αυτή την απόφαση, και οι υπόλοιποι να προτείνουν κάτι που θα ωφελήσει ακόμα περισσότερο. Βέβαια, υπάρχει μια λεπτή γραμμή που διαχωρίζει το “λέω την άποψη μου και έχω απορίες για την απόφαση που έχεις πάρει” από το “κάνε αυτό που σου λέω γιατί… ΕΤΣΙ”. Όταν κάποιος έχει αναλάβει ένα κομμάτι, είναι ΑΠΟΛΥΤΑ υπεύθυνος γι αυτό, είτε για την επιτυχία του, είτε για την αποτυχία του. Δικαιολογίες του τύπου “Μην με κατηγορείς εμένα που δεν δούλεψε, εξάλλου δικιά σου ιδέα ήταν” είναι απλά αστείες. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο είσαι υπεύθυνος ενός κομματιού, για να μαζεύεις ιδέες, να τις αξιολογείς και να αποφασίζεις τι θα γίνει. Αν δεν αντέχεις το κόστος της προσωπικής αποτυχίας και ψάχνεις τον τρόπο να τα ρίξεις στον άλλον για το λάθος που έγινε, δεν είναι κάτι που θα εκτιμηθεί από κανένα.. Αντίστοιχα, όταν κάνεις την σωστή επιλογή, δεν νομίζω να πεις “α, μην μου δίνετε τα συγχαρητήρια σας, δεν τα αξίζω”. Έτσι, πρέπει να είσαι αρκετά γενναίος για να πεις “εγώ φταίω”. Εξάλλου, κατανοώντας τα λάθη σου, μπορείς να δεις τι έφταιξε, τι πήγε στραβά και τι πρέπει να γίνει για να μην ξανακάνεις το ίδιο ή παρόμοιο λάθος στο μέλλον. Το να κάνεις λάθη είναι αποδεκτό, το να κάνεις όμως τα ίδια λάθη συνέχεια, είναι ηλίθιο.

Μάθε να λες την γνώμη σου.

Είναι πολύ σημαντικό να έχεις άποψη. Ακόμα πιο σημαντικό είναι να μπορείς να την εκφράσεις. Ακόμα κι όταν θα χρειαστεί να πας κόντρα με τους συνεργάτες σου ή με το αφεντικό σου. Πληρώνεσαι για να έχεις άποψη. Μια καλή ιδέα ωφελεί τους πάντες. Μια όχι τόσο καλή ιδέα, εφόσον σου εξηγηθεί γιατί δεν είναι καλή, πάλι ωφελεί τους πάντες. Και εξηγούμαι: αν έρθεις πιο κοντά στον τρόπο λειτουργίας και σκέψης της εταιρίας, σίγουρα οι επόμενες ιδέες σου θα είναι καλύτερες..
Μην φοβηθείς ποτέ να πεις “όχι”. Έχεις κάθε δικαίωμα να πεις όχι. Δυστυχώς όμως είναι πολύ πιο δύσκολο να πεις “όχι” από το να συμφωνήσεις απλά, είτε πρόκειται για κριτική, είτε για την ιδέα κάποιου άλλου. Δεν φέρνεις εύκολα αντιρρήσεις, ειδικά όταν μιλάς με κάποια αυθεντία του χώρου ή με κάποιον ανώτερο σου. Βέβαια, κινδυνεύεις να χάσεις τον στόχο σου, να χάσεις το όραμα σου και τις ιδέες σου.. Να ακολουθείς πιστά δηλαδή τις συμβουλές και τις γνώμες των άλλων, άκριτα και χωρίς να μπορείς να επέμβεις στην ίδια σου την ζωή. Και σίγουρα αυτό είναι κάτι που δεν το θες. Ναι, δεν είναι εύκολο, αλλά τι είναι σε αυτή την ζωή?

The story of my.. failure

Μέχρι πριν λίγες μέρες συνεργαζόμουν με μία soon-to-be startup.. Καλώς ή κακώς, δίκαια ή άδικα, διακόψαμε την συνεργασία μας και τώρα θα ήθελα να κάνω έναν απολογισμό των λαθών που έγιναν και από τις δύο πλευρές έτσι ώστε να μην βρεθεί και κάποιος άλλος στην θέση μου.

Ας κάνω ένα μικρό review της όλης συνεργασίας..

Τέλη 2006 μέσω κοινού γνωστού ήρθα σε επαφή με την startup και ξεκινήσαμε την συνεργασία μας. Μέχρι τον Δεκέμβρη του 2007, η συνεργασία μας ήταν ξεκάθαρη, έκανα κάποια βασικά πράγματα, δεν πληρωνόμουν γιατί δεν υπήρχαν τότε λεφτά, φοιτητές ήταν και τα παιδιά που το είχαν, κάποιος επενδυτής δεν υπήρχε, οπότε ήταν καθαρά εθελοντική εργασία. Εμπιστευόμουν αυτούς που το είχαν -αν και τότε δεν είχαμε καν γνωριστεί από κοντά- και τον λόγο τους: “όταν έρθουν λεφτά από κάποια διαφήμιση, θα πληρωθείς”. Δεν με πείραζε, δεν είχα κανένα πρόβλημα, γούσταρα αυτό που έκανα, τα 100-200-500€ δεν θα μου άλλαζαν την ζωή, οπότε δεν είχα δώσει και ιδιαίτερη σημασία στο οικονομικό.

Τον Δεκέμβρη του 2007 μετά από συνάντηση που είχα με τους ιδιοκτήτες της startup, αποφασίσαμε να ασχοληθώ πιο ενεργά με το site, αναλαμβάνοντας διοικητικές αρμοδιότητες, προσαρμοσμένες κυρίως στο HR Department. Επειδή όμως οι ρόλοι δεν ήταν ευδιάκριτοι, όλοι τρέχαμε για όλα. Είχαμε γίνει μια παρέα, με έναν κοινό στόχο, να προωθήσουμε και να βελτιώσουμε όσο μπορούμε το site. Και κόντρες υπήρχαν, και διαφωνίες. Αυτό δεν είναι κακό αυτό, το ακριβώς αντίθετο θα έλεγα, μέσα από τις συγκρούσεις που κατά καιρούς υπήρχαν καταλήγαμε πάντα σε κάτι καλύτερο και πιο δημιουργικό.

Μέχρι που φτάσαμε στον Μάη του 2008, που μετά από μία συζήτηση, είδαμε ότι υπάρχουν αγεφύρωτες διαφορές οπότε δώσαμε τέλος στην συνεργασία μας φιλικά.

Κέρδισα πολλά πράγματα, πολλές εμπειρίες που σίγουρα θα μου φανούν χρήσιμες στο μέλλον. Θα προσπαθήσω να τις μοιραστώ μαζί σας για να μην κάνετε και εσείς τα ίδια λάθη..

1. Είτε είσαι ο εργοδότης, είτε είσαι ο εργαζόμενος, οφείλεις να ξεκαθαρίσεις από την πρώτη μέρα τι ζητάς από την άλλη πλευρά και τι είσαι έτοιμος να προσφέρεις. Μην μένεις στο “κάτσε να δούμε πώς θα πάει και μετά βλέπουμε..”, δεν είναι αρκετό, δεν είναι ξεκάθαρο και μπορεί εύκολα να καταστρέψει μία συνεργασία. Αυτό πρέπει να γίνεται πριν ξεκινήσει η συνεργασία αλλά και κάθε φορά που αλλάζουν οι υποχρεώσεις και τα ζητούμενα από τον εργαζόμενο.
2. Βρες χρηματοδότη. Κάποιος πρέπει να πληρώνει τα έξοδα της startup όσο τα έσοδα της δεν αρκούν. Ειδικά αν πρόκειται να συνεργαστείς και με άλλα άτομα, που δεν έχουν την ίδια τρέλα (για να το πω κομψά) με το project σου για να δουλεύουν επειδή το γουστάρουν ή επειδή είναι κάτι δικό τους. Όλοι όσοι είναι υπάλληλοι, το κάνουν γιατί θέλουν και τα λεφτά. Μπορεί να τους αρέσει το project, αλλά δεν συνεργάζεστε μόνο επειδή τους αρέσει το project.
3. Δεν έγινε κανείς αυθεντία επειδή διάβασε μία έρευνα, έκανε 2 search στο google και μίλησε με ένα άτομο. Ούτε έκανε έρευνα αγοράς έτσι για το προϊόν του. Αν θες να μάθεις κάτι για ένα συγκεκριμένο θέμα, μίλα με ανθρώπους που το ξέρουν from the inside, όχι με “τον ξάδερφο του μπατζανάκη”.. Γράψου σε forum, πήγαινε σε συναντήσεις και συνέδρια, γνώρισε και συζήτησε με ανθρώπους που ΞΕΡΟΥΝ. Επειδή σε κάθε περίπτωση, 10 πηγές δεδομένων, είναι καλύτερες και πιο αξιόπιστες από 1 πηγή.
4. Closed alpha και beta. Μεγάλα κεφάλαια. Δοκίμασε το site σου. Τρέξ’ το, δες τι προβλήματα έχει. Ζήτα την γνώμη φίλων σου, ενθάρρυνε τους να κάνουν invite τους δικούς τους φίλους.. Act virally from day 0. Το μυαλό το δικό σου και των συνεργατών σου δουλεύει με συγκεκριμένο τρόπο. Άνοιξε το site σου σε διαφορετικούς ανθρώπους, μάζεψε γνώμες, δες τι προβλήματα έχεις και προσπάθησε να τα λύσεις. Όταν θα ανοίξεις το site στο ευρύ κοινό δεν πρέπει να ‘χεις σοβαρά προβλήματα. Μία κακή πρώτη εντύπωση ίσως να είναι και η τελευταία εντύπωση κάποιου, και αυτό δεν το θες.
5. Scaling. Τώρα το site έχει 5 πράγματα πάνω. Όταν θα έχει 3000 πράγματα θα μπορεί να τα υποστηρίξει ή θα τρέχεις να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα?
6. Open your mind σε νέα πράγματα, ιδέες και προτάσεις. Ζήτα την γνώμη των συνεργατών σου. Σκοπός δεν είναι να περάσει το δικό σου, σκοπός είναι να φτιάξεις κάτι καλό, κάτι ενδιαφέρον. 2-3-5 μυαλά που λειτουργούν ως ομάδα μπορούν να σκεφτούν πολύ πιο αποτελεσματικά από 2-3-5 μυαλά που λειτουργούν αυτόνομα. Σίγουρα τις αποφάσεις τις παίρνει ένας, αλλά είναι πιο εύκολο να φας καλύτερα όταν έχεις δέκα πράγματα στον κατάλογο για να διαλέξεις παρά όταν έχεις μόνο ένα. Έτσι, ακόμα και αν δεν ακούσεις κανέναν από τους συνεργάτες σου, τους δείχνεις έμπρακτα ότι τους υπολογίζεις και αρχίζουν να νιώθουν το project και δικό τους.

Σε γενικές γραμμές εγώ αυτά τα λίγα πράγματα έμαθα από την πρώτη μου startup εμπειρία. Όσο περνάει ο καιρός και όσο πιο μέσα μπαίνω σε αυτό το κομμάτι τόσο περισσότερα πράγματα έχω να μάθω. Σίγουρα όμως, η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, οπότε…