Συζητούσα με τον φίλο Σπύρο σε ένα forum σχετικά με τα κόστη που έχει ένα κανονικό κατάστημα και ένα ηλεκτρονικό. Ο Σπύρος, θεωρούσε ότι τα κόστη είναι παρόμοια, ενώ εγώ διαφωνούσα κάθετα. Βέβαια, εκείνη την στιγμή δεν είχα όρεξη να κάτσω να γράψω ένα τεράστιο post σε ένα forum που κατά πάσα πιθανότητα θα χαθεί ανάμεσα στις χιλιάδες πληροφορίες. Έτσι, προτίμησα σήμερα να γράψω blog post επί του θέματος.

Ένα e-shop έχει μικρότερα running costs από ένα κανονικό κατάστημα γιατί:

Δεν έχει πωλητές που απαιτούν εκπαίδευση σε χίλια δυο πράγματα (τιμολόγηση, τακτικές πώλησης, ενημέρωση για νέες υπηρεσίες/προϊόντα κτλ) αλλά κυρίως αποθηκάριους που κάνουν την παραλαβή, την συσκευασία και την αποστολή των παραγγελιών. Σίγουρα, είναι πολύ πιο εύκολη και γρήγορη η εκπαίδευση κάποιου που θα ασχολείται μόνο με μία εργασία παρά κάποιου που θα κάνει πολύ περισσότερα. Αντίστοιχα, και η αντικατάσταση του.

Δεν έχει κόστος ενοικίου καταστήματος αλλά μόνο αποθηκών. Ναι, μπορεί τα ενοίκια, ή ακόμα και η αγορά μίας αποθήκης να είναι υψηλότερα από ενός καταστήματος σε απόλυτα νούμερα αλλά εδώ πρέπει να υπολογίσουμε δύο ακόμα παράγοντες για την εξίσωση μας. Αφενός τα καταστήματα χρειάζονται *και* αποθήκες τις περισσότερες φορές και αφετέρου, το κόστος ανά τετραγωνικό είναι πολύ χαμηλότερο από για ένα κατάστημα από μία αποθήκη.

Ακόμα, ένα ηλεκτρονικό κατάστημα σου δίνει την δυνατότητα να αγοράζεις όποτε εσύ θες, χωρίς καμία αναμονή και την στιγμή που θες. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι έχεις το κατάστημα σου ανοιχτό 24 ώρες την ημέρα και 7 μέρες την εβδομάδα χωρίς να χρειάζεται να πληρώσεις ούτε υπερωρίες, ούτε επιπλέον υπαλλήλους. Εξάλλου, το e-shop το τρέχουν 2-3-5 web developers, ένα κανονικό κατάστημα όμως θέλει πολλαπλάσιο κόσμο, ειδικά όταν μιλάμε για αλυσίδες.

Φυσικά, δεν είναι μονόδρομος τα ηλεκτρονικά καταστήματα. Απλά θεωρώ ότι έχοντας μικρότερα running costs σου δίνουν την δυνατότητα για μεγαλύτερα κέρδη αλλά και για μεγαλύτερη παραμονή στην αγορά όσο το ισοζύγιο είναι κόκκινο..

[photo via flickr.com, user: moxxo]

Τρίτη 7 Οκτωβρίου. Στην Αθήνα υπάρχουν δύο (τουλάχιστον) events. Από την μία το 10ο συνέδριο Infocom και από την άλλη το 15ο OpenCoffee της Αθήνας. Το ένα διεξάγεται στο Athenaeum Intercontinental ενώ το άλλο στο BIOS. Το ένα έχει μερικές χιλιάδες κόσμου, το άλλο μόλις 200 άτομα. Στο ένα βρισκόταν η αφρόκρεμα των στελεχών των ελληνικών εταιριών που ασχολούνται με τις τηλεπικοινωνίες ενώ στο άλλο διάφοροι καθημερινοί άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους νεαρής ηλικίας, που απλά πήγαν να ακούσουν ιδέες, success stories και να γνωρίσουν κόσμο.

Και αυτή ήταν η ουσιαστική διαφορά των 2 events, οι άνθρωποι που τα παρακολούθησαν. Στο OpenCoffee μεταξύ των ομιλητών ήταν ο Jason Calacanis και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δύο άνθρωποι που θεωρητικά ίσως να ταίριαζαν καλύτερα ως ομιλητές σε μία τεράστια άιθουσα ενός πολυτελούς ξενοδοχείου παρά σε έναν πολυχώρο όπως το BIOS. Και οι 2 όμως, ήταν φιλικοί, πρόσχαροι και πρόθυμοι να συζητήσουν και να βοηθήσουν όλους εμάς που τώρα κάνουμε τα πρώτα μας βήματα στο επιχειρηματικό χώρο. Ακόμα πιο εντυπωσιακό ήταν όμως το γεγονός ότι δεν ήταν απόλυτοι, δεν θεωρούσαν ότι κατείχαν την “απόλυτη αλήθεια” αλλά τους ενδιέφερε και ήθελαν να ακούσουν κι άλλες ιδέες. Κάτι που δεν έγινε στο infocom, απλή παράθεση “μελλοντικών στόχων” και σχεδίων χωρίς ίχνος διαλόγου με το ακροατήριο. Λες και διάβαζε κάποιος ένα δελτίο τύπου.

Στο Intercontinental λοιπόν παρακολούθησα 2 συζητήσεις μεταξύ κορυφαίων στελεχών εταιριών που δραστηριοποιούνται στον χώρο των τηλεπικοινωνιών στην χώρα μας. Δεν με εντυπωσιάσε τίποτα από όλα αυτά που άκουσα. Τουλάχιστον θετικά. Αρνητική εντύπωση μου έκανε το γεγονός πώς κάποιο στέλεχος μεγάλης εταιρίας κινητής τηλεφωνίας ανέφερε ότι τα διάφορα localized services στα κινητά είναι πρακτικά άχρηστα. Ακούστηκε επίσης ότι το bandwidth που διατίθεται στους χρήστες θα πρέπει να αυξηθεί όταν το internet αρχίσα να αποκτά κοινωνικό πρόσωπο όπως για παράδειγμα on-line courses σε παιδιά… Δημοτικού! Λες και αν ένα παιδάκι λείψει μία μέρα από το σχολείο δεν θα μπορέσει να αναπληρώσει το χαμένο κενό.. “Το bandwidth δεν ενδιαφέρει τους χρήστες για να βλέπουν ταινίες ή να ακούνε μουσική”. Ναι, και αυτό ακούστηκε. Προφανώς η ενημέρωση για τα διάφορα web services είναι πολύ μικρή στα υψηλά κλιμάκια των εταιριών τηλεπικοινωνιών. Και αυτό είναι κακό για τους πελάτες, δηλαδή εμάς.

Αρνητική εντύπωση μου έκανε και το γεγονός ότι ο μοναδικός που κρατούσε σημειώσεις σε laptop ήμουν εγώ.. Οπότε δύο πράγματα συμβαίνουν, ή οι υπόλοιποι κρατούσαν σημειώσεις σε χαρτί ή δεν κρατούσαν σημειώσεις. Εγώ πάντως, δεν είδα κανέναν να κρατάει χαρτί και μολύβι. Και είναι κρίμα.. Και ακόμα μεγαλύτερο κρίμα είναι που δεν ήρθαν στο OpenCoffee. Θα έπαιρναν ιδέες, θα μπορούσαν να συνδυάσουν τον νεανικό ενθουσιασμό και τα φρέσκα μυαλά με την εμπειρία τους αλλά και με τα κεφάλαια τους.

Προσωπικά, νιώθω ότι κέρδισα πολύ περισσότερα από το OpenCoffee παρά από το infocom, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό..

[photos via flickr.com, users shinemy and Laughing Squid]

Καταρχάς, να ξεκαθαρίσω ότι δεν συνάντησα ποτέ (δυστυχώς) τον Randy Pausch. Το άρθρο αφορά την επιρροή που είχε η ομιλία του σε μένα..

Τον τελευταίο χρόνο έχει γίνει ένας μικρός χαμός στο Internet σχετικά με την τελευταία ομιλία/lecture του Randy Pausch. Καθηγητής σε ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια παγκοσμίως, το Carnegie Mellon που εδώ και ένα μήνα, δεν βρίσκεται πλέον στην ζωή, νικημένος από τον καρκίνο. Σε 20 μέρες από σήμερα, συμπληρώνεται ένας χρόνος από την ομιλία εκείνη και παρόλο που είχα ακούσει τα καλύτερα για την ομιλία, δεν είχα αξιωθεί να την δω.

Χθες λοιπόν, το αποφάσισα. Είδα την ομιλία. Εντυπωσιάστηκα. Δεν έχει σημασία να πω τι με εντυπωσίασε, θεωρώ πολύ πιο σημαντικό το αποτέλεσμα. Με κινητοποίησε. Μου έδωσε κίνητρα για να κάνω πολλά πράγματα.

Αρχικά, να οργανώσω την ζωή μου και το τι θέλω να κάνω. Είμαι πολύ μικρός ακόμα και γεμάτος όνειρα. Δυστυχώς, τα σκέφτομαι όλα μαζί, προσπαθώ για όλα μαζί, με αποτέλεσμα να κάνω μικρή πρόοδο στο καθένα και να καταλήγω πολύ συχνά απογοητευμένος (για τα δικά μου μέτρα και σταθμά) από το τελικό αποτέλεσμα. Πλέον, θα βάλω διαφορετικές προτεραιότητες, ή για να είμαι πιο ακριβής, θα βάλω προτεραιότητες που θα τηρήσω.

Εν συνεχεία, αποκάλυψε το μυστικό της επιτυχίας του. Και όταν λέω “επιτυχία” εννοώ το ότι κατάφερε μέχρι τα 48 του να έχει εκπληρώσει σχεδόν όλα τα παιδικά του όνειρα. Δουλειά, σκληρή δουλειά. Κάτι που προσωπικά δεν κάνω, ή μάλλον, κάνω εν μέρει. Δηλαδή, μόνο στα αντικείμενα που με ενδιαφέρουν. Καλώς ή κακώς, πρέπει να κάνω πράγματα που δεν μου αρέσουν. Και σε αυτά πολλές φορές δεν δίνω το 100% των δυνατοτήτων μου.

Τέλος, ο ίδιος ο Randy Pausch κυνήγησε το αδύνατο, συνδυάζοντας την τέχνη με την πληροφορική. Αποτέλεσμα? Ένα από τα πιο επιτυχημένα courses στην ιστορία του Carnegie Mellon και το πιο ελεύθερο πρόγραμμα σπουδών που έγινε ποτέ σε Master. 4 εξάμηνα, 2 projects και that’s all. Και λέγοντας “that’s all” εννοώ εγγυημένη δουλειά στην EA, στην Activision και σε μερικές ακόμα εταιρείες-κολοσσούς για τους αποφοίτους. Απέδειξε ότι όλοι μπορούμε να κάνουμε το αδύνατο, πραγματικότητα.

Και για να κλείσω κι εγώ όπως ο Randy Pausch, το παραπάνω post δεν ήταν για να το διαβάσετε εσείς, ήταν για να το διαβάζω εγώ..

[photo via flickr.com, users: ravi patel && stella-marina]

Εχθές κατάφερα μετά από πολλές μέρες να μηδενίσω τον google reader μου. Μέσα στα άπειρα post που είχα να διαβάσω, το μάτι μου έπεσε σε ένα post του techcrunch.com που ανέφερε μικρές startups που είχαν χρηματοδοτηθεί από την Y Combinator.

Όπως μπορείτε να διαβάσετε και στην about page τους, χρηματοδοτούν startups που απλά χρειάζονται ένα αρχικό κεφάλαιο για να περάσουν από το στάδιο της “ιδέας” στο στάδιο της “υλοποίησης”. Μία από αυτές τις startups, ήταν και η ididwork.com, μία on-line βάση με το που έχεις δουλέψει και που έχεις σπαταλήσει τον χρόνο σου.

Μου άρεσε η αρχική ιδέα, και αποφάσισα να γραφτώ, δεν είχα κάτι να χάσω έτσι κι αλλιώς. Έκανα sign-up λοιπόν και σχεδόν αμέσως μετά έκανα 1-2 καταχωρήσεις. Έπαιξα λίγο με το site και κάπου εκεί είδα ένα feature που θα ‘θελα, να μην υπάρχει. Γνωρίζοντας ότι το feedback των χρηστών είναι ιδιαίτερα χρήσιμο, άσχετα με το τι περιλαμβάνει η “to-do list” του καθενός, αποφάσισα να επικοινωνήσω μαζί τους μέσω της contact from που υπάρχει.

Σε λιγότερο από 5 λεπτά, είχα λάβει πλήρη απάντηση και μου είπαν ότι το feature αυτό είναι μέσα στα σχέδια τους. Τους έστειλα μερικά ακόμα mail για θέματα που δεν είχαν καμία υποχρέωση να μου απαντήσουν, αλλά το έκαναν.. Πάντα πρόθυμα και ευγενικά. Κυρίως όμως, απάντησαν άμεσα.

Προσωπικά, με κέρδισαν. Ακόμα και αν δεν με ενδιέφερε το site τους, θα καθόμουν 5 λεπτά παραπάνω, θα τους έδινα μία ακόμα ευκαιρία γιατί φαίνεται ότι το αγαπάνε, δεν το βλέπουν σαν αγγαρεία. Καταλαβαίνουν ότι το feedback από τους χρήστες, ακόμα κι αν δεν λέει τίποτα επί της ουσίας, είναι πολύ σημαντικό. Δημιουργεί μια πιο προσωπική επαφή μεταξύ “site” και χρηστών. Και αυτό το εκτιμάνε οι χρήστες. Ό,τι κι αν έκανε εκείνη την στιγμή ο “ididwork.com dude”, το έβαλε σε δεύτερη μοίρα για να μου απαντήσει. Και το έκανε και στο δεύτερο mail που έστειλα, και στο τρίτο.

Γιατί οι άνθρωποι είναι πιο σημαντικοί από το προϊόν. Και ακόμα πιο σημαντικοί είναι οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται για το προϊόν και χαλάνε χρόνο για την βελτίωση του στέλνοντας το feedback τους..

[Photo via flickr.com, user: Simon Crowley]

Ο χώρος των startups είναι γεμάτος από νέα παιδιά, έξυπνα, γεμάτα ενέργεια και μεγαλεπίβολες ιδέες. Στο κείμενο αυτό θέλω να σταθώ ακριβώς εκεί, στις “μεγαλεπίβολες ιδέες” που έχω ακούσει κατά καιρούς. Όλες ήταν “τέλειες, πανέξυπνες, the next big thing” σύμφωνα με τους εμπνευστές τους. Για κάποιον “ανεξήγητο” λόγο, καμία από αυτές τις ιδέες δεν έχει προχωρήσει αρκετά ώστε να δικαιολογήσει τον ντόρο που δημιουργούσαν τεχνητά οι εμπνευστές τους.

Σκοπός λοιπόν του άρθρου, είναι η λύση του μυστηρίου γύρω από τον “ανεξήγητο” λόγο της αποτυχίας. Ο ενθουσιασμός που υπάρχει αρχικά χάρη στην super-wow ιδέα, σε συνδυασμό με το νεαρό της ηλικίας οδηγούν σε μία κατάσταση τύπου “όλα είναι εύκολα, θα τα καταφέρω, σιγά το πράγμα, κόσμε χαιρέτα τον νέο Zuckerberg“. Και κάπου εκεί έχει χαθεί το παιχνίδι. Πλημμυρισμένο από την υπεραισιοδοξία ένα μυαλό, είναι ανίκανο να συνειδητοποιήσει τα εμπόδια που υπάρχουν στον δρόμο. Όλα αυτά τα εμπόδια φαντάζουν μικρά στην αρχή και δυστυχώς δεν τους δίνεται η σημασία που πρέπει. Έτσι, όλα μαζί τα εμπόδια συσσωρεύονται και δημιουργούν ένα -ακόμα μεγαλύτερο- βουνό.  Και ακριβώς εκεί, έρχεται η απότομη προσγείωση, που πολλές φορές είναι σκέτη συντριβή. Τα όνειρα σταματάνε, η υπεραισιοδοξία μετατρέπεται σε απογοήτευση και σιγά σιγά το μυαλό αρχίζει να σκέφτεται συμβατικά. Και αυτό είναι το χειρότερο.

Η λύση είναι πολύ απλή, στα λόγια τουλάχιστον. Αυτοσυγκράτηση, αυτοκριτική αλλά κυρίως κατανόηση των συνθηκών.

Ο ενθουσιασμός είναι πολύ καλός και ένα τρομερό κίνητρο για να δουλέψει κανείς, αλλά καλό είναι να προσπαθούμε να τον χαλιναγωγήσουμε. Να μην τον αφήνουμε να μας καταλαμβάνει και να μην μας επιτρέπει να δούμε τι γίνεται λίγο παραπέρα. Πρέπει το μυαλό μας να είναι ανοιχτό, να μπορεί να αναπροσαρμόσει την ιδέα και να βλέπει τις όποιες αδυναμίες της.

Εξίσου σημαντικό κεφάλαιο είναι η γόνιμη αυτοκριτική. Έχω ακούσει πολλούς να λένε ότι “ο πιο σκληρός κριτής του εαυτού μου, είμαι εγώ”. Χαίρομαι. Μόνο εσύ ξέρεις μέχρι που πραγματικά μπορείς να φτάσεις και τι να κάνεις. Έτσι μπορείς να καταλάβεις ότι δεν προσπάθησες αρκετά, ή ότι μπορείς να βελτιώσεις κατά πολύ αυτό που φτιάχνεις. Ή το αντίθετο, να καταλαβαίνεις δηλαδή μέχρι που φτάνουν οι δυνατότητες σου και να μην βάζεις ανέφικτους στόχους, τουλάχιστον με τις παρούσες συνθήκες.

Και φτάνουμε στο ζουμί όλων των παραπάνω.. Τις υπάρχουσες συνθήκες. Δεν γίνεται να λες “α, θα φτιάξω μία τέλεια search engine” όταν αφενός δεν έχεις γνώσεις προγραμματισμού και αλγορίθμων και αφετέρου όταν υπάρχει εκεί έξω ένα google. Όσο γρηγορότερα συνειδητοποιήσεις που βρίσκεσαι, τόσο καλύτερα για σένα, για το προϊόν που θες να δημιουργήσεις, για τους χρήστες του και για το internet (ή όποιον τομέα ασχολείσαι) γενικότερα.

Δεν προτείνω να μην προσπαθείς κάτι που φαίνεται ακατόρθωτο, απλά προτείνω να κάνεις τα πάντα για να βελτιώσεις τις συνθήκες ώστε το ακατόρθωτο να γίνει πραγματικότητα.. από σένα!

Οκ, έχεις φτιάξει ένα super wow web-app. Μπράβο, συγχαρητήρια κτλ κτλ. Βέβαια, είναι πολλές οι καλές ιδέες εκεί έξω, που παρόλη την πολύ καλή υλοποίηση, δεν τις ξέρει κανένας. Οπότε, τζάμπα ο κόπος και όλη η δουλειά.

Για να μην γίνεις “μία ακόμα καλή ιδέα που δεν περπάτησε” μπορείς να κάνεις δύο πράγματα, είτε να πληρώσεις για κάποια διαφήμιση (προσωπικά διαφωνώ, αλλά αυτό θα το αναλύσω σε άλλο post), είτε να κάνεις ότι είναι δυνατόν για να είναι η εφαρμογή σου πιο φιλική προς third party services. Πώς θα το κάνεις αυτό?

Εύκολα. Φτιάχνεις ένα API που να είναι εύκολο στην χρήση από τους υπόλοιπους προγραμματιστές και δίνεις πρόσβαση στους ΠΑΝΤΕΣ! Ένα δύσχρηστο API είναι έγκλημα. Είμαστε στην εποχή που οι web 2.0 υπηρεσίες αυξάνονται με εκθετικό ρυθμό και γίνεται όλο και πιο δύσκολο να είσαι εγγεγραμένος σε 10 υπηρεσίες και να τις παρακολουθείς όλες. Γι αυτό και οι διάφορες υπηρεσίες syndication βρίσκονται σε άνθηση, είτε αυτό λέγεται socialthing.com, είτε friendfeed, είτε iGoogle, είτε…

Οπότε, ένα εύχρηστο API μειώνει την δυσκολία για τον προγραμματιστή του friendfeed (τυχαίο το παράδειγμα) να ενσωματώσει την δική σου killer app στο friendfeed. Έτσι, και οι χρήστες ενθαρρύνονται να χρησιμοποιήσουν την εφαρμογή σου ακόμα και στην αρχή που δεν έχει κόσμο, και γίνεται μια έμμεση διαφήμιση μέσω της προβολής του εικονιδίου και μόνο της εφαρμογής σου.

Επίσης, σημαντικό ρόλο για μια υπηρεσία παίζουν και οι standalone εφαρμογές, είτε για το desktop/laptop είτε για το κινητό και το iPhone. Είναι πολύ πιο εύκολο για κάποιον να κάνει click σε μία εφαρμογή από το να ανοίγει τον browser, να πηγαίνει στην σελίδα και να κάνει login. Γλυτώνει στον χρήστη χρόνο και πλέον στο internet ο χρόνος είναι πολύτιμος..

Μην περιορίζεις όλους αυτούς που έχουν φτιάξει μια εφαρμογή -αφιλοκερδώς- για την υπηρεσία ΣΟΥ. Είναι ένα ακόμα πλεονέκτημα για το δικό σου killer-app. Μην σκοτώνεις τους συμμάχους σου, κι αυτοί θα βγουν κερδισμένοι μόνο αν εσύ πας καλά.. Μην ξεχνάς ότι αυτός που έφτιαξε κάτι για την δική σου υπηρεσία,  πιστεύει στην ιδέα σου και επένδυσε τον χρόνο του για να την βελτιώσει..

Ένα μήνα πριν,  στο WWDC, ο Steve Jobs ανακοίνωσε το iPhone 3G.. Ανακοίνωσε όμως κι άλλα ενδιαφέροντα πράγματα που η λάμψη του iPhone δεν επέτρεψε να τους δωθεί η σημασία που τους αρμόζει..

Ένα από αυτά ήταν το MobileMe. Ίσως κάποιοι να ξέρετε το soocial.com, το online address book που δίνει την δυνατότητα στους χρήστες του να ανανεώνουν μία φορά το address book και οι αλλαγές να περνάνε και στο κινητό, και στην εφαρμογή που έχουν στο pc τους αλλά και στο online address book του soocial.com. Pretty cool, right?

Βέβαια, δεν υπήρχε κάτι αντίστοιχο για calendars και τα παιδιά από το soocial.com ξεκαθάρισαν από την αρχή ότι κάτι τέτοιο δεν είναι στα άμεσα σχέδια τους. Μέχρι που ήρθε η Apple με το MobileMe. Ναι, πλέον αρκεί ένα μόνο address book και ένα calendar. Κάθε αλλαγή την κάνουμε μία φορά και that’s all. Ιδιαίτερα χρήσιμο, αν αναλογιστεί κανείς την σχεδόν καθολική ισχύ των νόμων του Murphy.

Το MobileMe δεν είναι μόνο μία always synchronized agenda, αλλά πολλά παραπάνω. Προσωπικά, θεωρώ το όνομα της υπηρεσίας τέλειο. Περιγράφει επακριβώς τις δυνατότητες της. Μπορείς να ελέγχεις το pc σου online, να έχεις πρόσβαση σε αρχεία σου που δεν έχεις μαζί σου, να βλέπεις και να επεξεργάζεσαι τις φωτογραφίες σου.. Σου δίνονται 20GB ΔΙΚΑ ΣΟΥ, τα οποία μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις όπως θες, είτε για το mail account, είτε για τις φωτογραφίες σου και τα αρχεία σου, είτε και για τα δύο μαζί.. Μέχρι πριν λίγες μέρες σκεφτόμουν σοβαρά να αποκτήσω ένα pro account στο flickr, τώρα όμως νομίζω ότι δεν έχει ιδιαίτερο νόημα.

Προς το παρόν δεν είμαι απόλυτα ικανοποιημένος όμως, κάποιο πρόβλημα υπάρχει και δεν μπορώ να συγχρονίσω τις επαφές που έχω στο macbook μου με το MobileMe και κατ’ επέκταση και με το iPod touch μου που πλέον τρέχει το πολυαναμενόμενο iPhone/iPod Touch 2.0 Firmware.

Σήμερα λοιπόν, μετά από πολύ καιρό αποφάσισα να γίνω μέλος στο iTunes Store. Ναι, άργησα αλλά τα κατάφερα. 8 € και 10 λεπτά αργότερα, είχα εγκαταστήσει το 2.0 Firmware στο Touch. Εδώ να σημειώσω ότι τόσο καιρό ήταν απλά μέσα στην τσάντα του laptop έχοντας δουλέψει πολύ λιγότερες ώρες θα περίμενα όταν το πήρα. Πλέον όμως, θα αρχίσω να το χρησιμοποιώ μιας και οι βελτιώσεις είναι αρκετές και ιδιαίτερα χρήσιμες. Αρχικά έχει mail app οπότε δεν θα χρειάζεται να ανοίγω το safari και μετά να κάνω login στο gmail. Επίσης, δεν είχα gps στο αυτοκίνητο μιας και το Mio που είχα κάνει κάτι κουλά. Κανένα πρόβλημα. Το Touch, σε συνεργασία με google maps, είναι πλέον και gps destinator. Και αυτά είναι μόνο λίγα από τα νέα features του 2.0 Firmware. Το μεγαλύτερο όμως πλεονέκτημα είναι η δυνατότητα να εγκαθιστάς εφαρμογές απλών χρηστών μέσω του AppStore της Apple, είτε δωρεάν, ειτε επί πληρωμή. Αυτό μπορεί να γίνει είτε απευθείας από το iPod, είτε από το PC με το iTunes Store..

Η γνώμη μου για όλα αυτά? Σαφέστατα πρόκειται για κινήσεις που είναι στην σωστή κατεύθυνση, να κάνουν δηλαδή την web-εμπειρία, είτε μέσω portable devices είτε μέσω PC, πολύ καλύτερη για τον χρήστη.. Keep up the good work @ Cupertino..

Με το internet ασχολούμαι αρκετά χρόνια ως απλός χρήστης. Τον τελευταίο 1.5 χρόνο ασχολούμαι αρκετά παραπάνω, ψάχνω την επιχειρηματική πλευρά του διαδικτύου, προσπαθώ να δω την “άσχημη” πλευρά, να μεταβώ στο back-end και να ξεπεράσω τα όμορφα web2.0 γραφικά του front-end..

Η εμπειρία μου, όπως καταλαβαίνετε, είναι μικρή αλλά πιστεύω ότι έχω αρχίσει σιγά σιγά να μπαίνω στο κλίμα. Έχω ήδη full time εμπειρία από μία startup ενώ αυτή την περίοδο blog-άρω στο pestaola.gr και ασχολούμαι με ακόμα μία startup.

Δουλεύοντας σε οποιοδήποτε άλλο “συμβατικό” τομέα της αγοράς, το πιθανότερο ήταν ότι θα είχα κάποιο standard ωράριο τύπου “εννιά με πέντε” και υπερωρίες όποτε είναι ανάγκη σύμφωνα με το “αφεντικό”.  Σε μία startup, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Δουλεύω όποτε εγώ θέλω. Φτιάχνω το πρόγραμμα μου μόνος μου. Μπορώ να βγω στις 12 το βράδυ, να γυρίσω στις 5 τα χαράματα και να  κάτσω να δουλέψω εκείνη την ώρα επειδή θέλω. Αν, για παράδειγμα, γράψω ένα blog-post για το pestaola.gr, αυτό θα ανέβει κατευθείαν online, δεν θα χρειαστεί να περιμένω μέχρι το πρωί για να πάω στο γραφείο και να δουλέψω από εκεί. Με αυτό τον τρόπο, τα κέρδη είναι πολλαπλά ενώ δεν υπάρχει κάτι που να ζημιώνει τον οποιοδήποτε.

Ένα ακόμα πλεονέκτημα είναι ότι μπορείς να βγάλεις δουλειά 2-3-4 ημερών σε μία μόλις μέρα. Ναι, θα είναι κουραστική αυτή η μία μέρα αλλά μετά θα μπορείς να πας μια εκδρομή, να πας για μπάνιο, να κάνεις πράγματα που σε μια “φυσιολογική” δουλειά δεν θα μπορούσες να κάνεις τόσο εύκολα. Θα έπρεπε να κανονίσεις άδειες, να παρακαλέσεις αφεντικά και συναδέλφους για να πας απλά για ένα μπάνιο and so the story goes.. Δουλεύοντας όμως για μία startup, όλα γίνονται πιο εύκολα. Και έτσι είσαι πιο ξεκούραστος εφόσον δεν έχεις μόνο ένα ρεπό την βδομάδα αλλά όσα θες και η ψυχολογία σου είναι πολύ καλύτερη. Ο ελεύθερος χρόνος αυξάνεται και γίνεσαι πιο δημιουργικός, πράγμα που έχει άμεσο αντίκτυπο και στην δουλειά σου μιας και όλοι ξέρουμε ότι χωρίς πρωτότυπες και ενδιαφέρουσες ιδέες στο Internet δεν έχεις μέλλον..

Σχεδιάζοντας μόνος σου το πρόγραμμα σου, μπορείς πιο εύκολα να συγχρονιστείς με το πρόγραμμα άλλων, “συμβατικών” συνεργατών σου, που δουλεύουν “εννιά με πέντε”, όπως τράπεζες για παράδειγμα. Έτσι, όλοι κερδίζουν χρόνο μιας και δεν ψάχνεις ένα κοινό κενό σε δύο προγράμματα, αλλά ένα κενό σε ένα πρόγραμμα.

Το μόνο αρνητικό είναι ότι δύσκολα σε πιστεύει κάποιος εκτός χώρου ότι ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ πραγματικά. Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι έχουν την άποψη ότι “δουλειά = γραφείο από τα χαράματα μέχρι αργά το βράδυ” και δεν καταλαβαίνουν ότι κερδίζεις λεφτά και κάνεις κάτι ουσιαστικό που παράλληλα σε γεμίζει και σου αρέσει. Βέβαια, έχει πραγματική σημασία η γνώμη τρίτων για την δουλειά μας εφόσον αυτή ικανοποιεί εμάς?

Λίγο καιρό πριν, είχα διαβάσει το βιβλίο των Kenneth Blanchard και Spencer Johnson, το “One minute manager”. Μέσα στο βιβλίο περιγράφονται τρεις βασικές τεχνικές που σκοπό έχουν να μεγιστοποιήσουν την απόδοση των συνεργατών σου και κατά συνέπεια να βελτιωθεί και η δουλειά όλων σας. Μία από αυτές είναι τα “one minute reprimands”. Δηλαδή απλές και σύντομες επιβραβεύσεις των συνεργατών σου..

Η αλήθεια ήταν ότι παρόλο που το βιβλίο μου άρεσε, δεν είχε τύχει να δω τις τεχνικές που αναφέρονται να εφαρμόζονται, οπότε απλά είχαν μπει στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Εδώ να ανοίξω μια μικρή παρένθεση και να πω ότι από τα μέσα Μαΐου συνεργάζομαι με τον Στέφανο Κωφόπουλο και το pestaola.gr “bloggάροντας” σχετικά με τα αυτοκίνητα. Κλείνει η παρένθεση και επανέρχομαι στο θέμα μας. Λίγες μέρες πριν λοιπόν, έλαβα το παρακάτω mail από τον Στέφανο:

Thanks pou parakolou8eis ta posts sou kai dineis apanthseis,
xrhsimopoiwntas kai links! Good job!

Ένα πολύ απλό mail που είναι μια επιβράβευση επειδή κάνω σωστά την δουλειά μου, που ήξερα εξαρχής τι απαιτήσεις είχε και τι υποχρεώσεις είχα. Δεν έκανα σωστά την δουλειά μου για να μου πει ο Στέφανος “μπράβο”. Την έκανα γιατί μου αρέσει και γιατί ήθελα να είμαι σωστός στις υποχρεώσεις μου. Ήταν καθαρά προσωπική επιλογή να ασχοληθώ με αυτό, για την ακρίβεια, “αυτοπροτάθηκα” για συνεργασία και μετά από κάποια δοκιμαστικά posts εντάχθηκε στην ομάδα του pestaola.gr. Ακόμα κι αν δεν λάμβανα ποτέ το mail αυτό, θα συνέχιζα με την ίδια θέρμη και όρεξη.

Το mail όμως, αυτή η μικρή επιβράβευση, ήταν ένα extra boost για να συνεχίσω να κάνω την δουλειά μου στους ίδιους ρυθμούς. Ένιωσα καλύτερα, ένιωσα ότι αυτό που κάνω είναι χρήσιμο και βοηθάει στον -κοινό- στόχο, την βελτίωση του pestaola.gr. Δείχνει ότι οι συνεργάτες μου ενδιαφέρονται για μένα, δείχνει την ανθρώπινη πλευρά τους και φέρνει σε δεύτερη μοίρα την επιχειρηματική τους. Ειδικά σε μια περίοδο που είναι γνωστό ότι οι ανθρώπινες σχέσεις περνάνε κρίση, ένα φιλικό “μπράβο, τα πας καλά” είναι πολύ σημαντικό. Αρχίζεις να πιστεύεις ότι δεν είσαι ένα γρανάζι στην μηχανή που θα αντικατασταθεί από κάποιο άλλο σε πρώτη ευκαιρία, αλλά ότι είσαι κάτι σημαντικότερο, κάτι που παίζει ζωτικό ρόλο στην επιχείρηση. Με αυτό τον τρόπο αναπτύσσονται σχέσεις που δεν είναι καθαρά τυπικές, κάνουν τον χώρο εργασίας καλύτερο και πιο ευχάριστο. Όταν δουλεύεις μέσα σε ένα ευχάριστο κλίμα, μπορείς ευκολότερα να αποδώσεις τα αναμενόμενα, ή κι ακόμα παραπάνω..

Πρόσφατα είχα μία συζήτηση με έναν web-developer σχετικά με ένα νέο project. Έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος από την συζήτηση που είχαμε και θα γράψω τι μου άρεσε από την συζήτηση και τι κέρδισε την εμπιστοσύνη μου..

Καταρχάς προσπάθησε να κατανοήσει όλο το project. Μεγάλο πλεονέκτημα αυτό γιατί ένας προγραμματιστής όσο νωρίτερα ξέρει τι έχει να φτιάξει, τόσο πιο συνεπής θα είναι κι αυτός. Επίσης, έχοντας κατανοήσει πλήρως τα ζητούμενα, το αποτέλεσμα θα είναι απόλυτα ικανοποιητικό και για τις δύο πλευρές.

Στην συνέχεια ρώτησε αν το site θέλουμε να εμφανίζεται ψηλά σε κάποια συγκεκριμένη αναζήτηση του google και γενικά αν θέλουμε να γίνει SEO (Search Engine Optimized). Μας ανέλυσε πλέον τα -αυτονόητα για τους internet-aholics- πλεονεκτήματα του να βρίσκεται κανείς στην πρώτη θέση του google. Εκεί χρειάστηκε να ξεκαθαρίσουμε αν θέλουμε ένα site δυναμικό ή στατικό, αν προτιμάμε την ωραία και φουτουριστική εμφάνιση από την ευκολία στις ανανεώσεις, το καλύτερο google ranking και το ελαφρύτερο site. Εμείς κρίναμε ότι η php είναι κάτι που ταιριάζει περισσότερο στο project μας αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ένα flash animated site είναι χειρότερο. Απλά βάσει των αναγκών και των προτεραιοτήτων μας, προτιμήσαμε την php.

Πολύ σημαντικό είναι να ξεκαθαριστούν όλες οι δυνατότητες του προς κατασκευή site. Το πιθανότερο είναι να μην μπορούν να δωθούν σαφείς απαντήσεις από την ομάδα. Σε αυτή την περίπτωση, ο web developer δεν πρέπει να μπει στην λογική του πωλητή, δηλαδή να προσπαθήσει να σου πουλήσει κάτι το οποίο ίσως και να μην σου χρειάζεται. Έτσι, την επόμενη φορά που θα βρεθείς σε κάποιο αντίστοιχο δίλλημα, θα μπορείς να τον εμπιστευτείς και δεν θα πιστεύεις ότι σε βλέπει σαν ένα πενηντά-ευρω με πόδια..

Προσωπικά, εκτίμησα πάρα πολύ το γεγονός ότι ο developer δεν μας είπε ένα ποσό για το κόστος του project. Λογικό. Δεν μπορούσαμε να του δώσουμε όλες τις πληροφορίες που θα ήθελε για να μπορέσει να μας πει ένα συγκεκριμένο ποσό. Γενικά απέφυγε να αναφερθεί σε ποσά. Κατά την γνώμη μου, καλά έκανε. Ένα project δεν πρέπει να περιορίζεται από το κόστος. Ακόμα και αν δεν υπάρχουν λεφτά για να υλοιποιηθούν άμεσα όλα όσα χρειάζεσαι, αν υπάρχει η πρόβλεψη, θα μειωθεί το κόστος αργότερα.

Τέλος, μας ρώτησε πότε θέλουμε να είναι online το site. Του είπαμε πότε και το θεώρησε εφικτό χωρίς όμως να δεσμευτεί απόλυτα. Αν μας έλεγε “όλα θα γίνουν στην ώρα τους” και προσπαθούσε να μας πείσει ότι όλα θα γίνουν καλά, θα ανησυχούσα. Δεν ξέρουμε ούτε εμείς καλά καλά το project, και μπορεί κάποιος τρίτος να δεσμευτεί ότι θα είναι έτοιμο? Δεν νομίζω..

Όπως έγραψα και στην αρχή του κειμένου, έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος από την συζήτηση που είχαμε. Είμαι σίγουρος ότι αν όλοι οι άνθρωποι που θα χρειαστεί να συνεργαστούμε είναι τόσο συζητήσιμοι, φιλικοί και γνώστες του αντικειμένου τους, το project will kick asses..