When I met Randy Pausch

Καταρχάς, να ξεκαθαρίσω ότι δεν συνάντησα ποτέ (δυστυχώς) τον Randy Pausch. Το άρθρο αφορά την επιρροή που είχε η ομιλία του σε μένα..

Τον τελευταίο χρόνο έχει γίνει ένας μικρός χαμός στο Internet σχετικά με την τελευταία ομιλία/lecture του Randy Pausch. Καθηγητής σε ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια παγκοσμίως, το Carnegie Mellon που εδώ και ένα μήνα, δεν βρίσκεται πλέον στην ζωή, νικημένος από τον καρκίνο. Σε 20 μέρες από σήμερα, συμπληρώνεται ένας χρόνος από την ομιλία εκείνη και παρόλο που είχα ακούσει τα καλύτερα για την ομιλία, δεν είχα αξιωθεί να την δω.

Χθες λοιπόν, το αποφάσισα. Είδα την ομιλία. Εντυπωσιάστηκα. Δεν έχει σημασία να πω τι με εντυπωσίασε, θεωρώ πολύ πιο σημαντικό το αποτέλεσμα. Με κινητοποίησε. Μου έδωσε κίνητρα για να κάνω πολλά πράγματα.

Αρχικά, να οργανώσω την ζωή μου και το τι θέλω να κάνω. Είμαι πολύ μικρός ακόμα και γεμάτος όνειρα. Δυστυχώς, τα σκέφτομαι όλα μαζί, προσπαθώ για όλα μαζί, με αποτέλεσμα να κάνω μικρή πρόοδο στο καθένα και να καταλήγω πολύ συχνά απογοητευμένος (για τα δικά μου μέτρα και σταθμά) από το τελικό αποτέλεσμα. Πλέον, θα βάλω διαφορετικές προτεραιότητες, ή για να είμαι πιο ακριβής, θα βάλω προτεραιότητες που θα τηρήσω.

Εν συνεχεία, αποκάλυψε το μυστικό της επιτυχίας του. Και όταν λέω “επιτυχία” εννοώ το ότι κατάφερε μέχρι τα 48 του να έχει εκπληρώσει σχεδόν όλα τα παιδικά του όνειρα. Δουλειά, σκληρή δουλειά. Κάτι που προσωπικά δεν κάνω, ή μάλλον, κάνω εν μέρει. Δηλαδή, μόνο στα αντικείμενα που με ενδιαφέρουν. Καλώς ή κακώς, πρέπει να κάνω πράγματα που δεν μου αρέσουν. Και σε αυτά πολλές φορές δεν δίνω το 100% των δυνατοτήτων μου.

Τέλος, ο ίδιος ο Randy Pausch κυνήγησε το αδύνατο, συνδυάζοντας την τέχνη με την πληροφορική. Αποτέλεσμα? Ένα από τα πιο επιτυχημένα courses στην ιστορία του Carnegie Mellon και το πιο ελεύθερο πρόγραμμα σπουδών που έγινε ποτέ σε Master. 4 εξάμηνα, 2 projects και that’s all. Και λέγοντας “that’s all” εννοώ εγγυημένη δουλειά στην EA, στην Activision και σε μερικές ακόμα εταιρείες-κολοσσούς για τους αποφοίτους. Απέδειξε ότι όλοι μπορούμε να κάνουμε το αδύνατο, πραγματικότητα.

Και για να κλείσω κι εγώ όπως ο Randy Pausch, το παραπάνω post δεν ήταν για να το διαβάσετε εσείς, ήταν για να το διαβάζω εγώ..

[photo via flickr.com, users: ravi patel && stella-marina]

One minute reprimands

Λίγο καιρό πριν, είχα διαβάσει το βιβλίο των Kenneth Blanchard και Spencer Johnson, το “One minute manager”. Μέσα στο βιβλίο περιγράφονται τρεις βασικές τεχνικές που σκοπό έχουν να μεγιστοποιήσουν την απόδοση των συνεργατών σου και κατά συνέπεια να βελτιωθεί και η δουλειά όλων σας. Μία από αυτές είναι τα “one minute reprimands”. Δηλαδή απλές και σύντομες επιβραβεύσεις των συνεργατών σου..

Η αλήθεια ήταν ότι παρόλο που το βιβλίο μου άρεσε, δεν είχε τύχει να δω τις τεχνικές που αναφέρονται να εφαρμόζονται, οπότε απλά είχαν μπει στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Εδώ να ανοίξω μια μικρή παρένθεση και να πω ότι από τα μέσα Μαΐου συνεργάζομαι με τον Στέφανο Κωφόπουλο και το pestaola.gr “bloggάροντας” σχετικά με τα αυτοκίνητα. Κλείνει η παρένθεση και επανέρχομαι στο θέμα μας. Λίγες μέρες πριν λοιπόν, έλαβα το παρακάτω mail από τον Στέφανο:

Thanks pou parakolou8eis ta posts sou kai dineis apanthseis,
xrhsimopoiwntas kai links! Good job!

Ένα πολύ απλό mail που είναι μια επιβράβευση επειδή κάνω σωστά την δουλειά μου, που ήξερα εξαρχής τι απαιτήσεις είχε και τι υποχρεώσεις είχα. Δεν έκανα σωστά την δουλειά μου για να μου πει ο Στέφανος “μπράβο”. Την έκανα γιατί μου αρέσει και γιατί ήθελα να είμαι σωστός στις υποχρεώσεις μου. Ήταν καθαρά προσωπική επιλογή να ασχοληθώ με αυτό, για την ακρίβεια, “αυτοπροτάθηκα” για συνεργασία και μετά από κάποια δοκιμαστικά posts εντάχθηκε στην ομάδα του pestaola.gr. Ακόμα κι αν δεν λάμβανα ποτέ το mail αυτό, θα συνέχιζα με την ίδια θέρμη και όρεξη.

Το mail όμως, αυτή η μικρή επιβράβευση, ήταν ένα extra boost για να συνεχίσω να κάνω την δουλειά μου στους ίδιους ρυθμούς. Ένιωσα καλύτερα, ένιωσα ότι αυτό που κάνω είναι χρήσιμο και βοηθάει στον -κοινό- στόχο, την βελτίωση του pestaola.gr. Δείχνει ότι οι συνεργάτες μου ενδιαφέρονται για μένα, δείχνει την ανθρώπινη πλευρά τους και φέρνει σε δεύτερη μοίρα την επιχειρηματική τους. Ειδικά σε μια περίοδο που είναι γνωστό ότι οι ανθρώπινες σχέσεις περνάνε κρίση, ένα φιλικό “μπράβο, τα πας καλά” είναι πολύ σημαντικό. Αρχίζεις να πιστεύεις ότι δεν είσαι ένα γρανάζι στην μηχανή που θα αντικατασταθεί από κάποιο άλλο σε πρώτη ευκαιρία, αλλά ότι είσαι κάτι σημαντικότερο, κάτι που παίζει ζωτικό ρόλο στην επιχείρηση. Με αυτό τον τρόπο αναπτύσσονται σχέσεις που δεν είναι καθαρά τυπικές, κάνουν τον χώρο εργασίας καλύτερο και πιο ευχάριστο. Όταν δουλεύεις μέσα σε ένα ευχάριστο κλίμα, μπορείς ευκολότερα να αποδώσεις τα αναμενόμενα, ή κι ακόμα παραπάνω..