dkalo's blog

Archive for the ‘Social Media’ Category

Πώς Χρησιμοποιώ Τα Social Networks?

leave a comment »

Airplanes

Έγραψε η Θάλεια πριν μερικούς μήνες ένα άτιτλο κείμενο για το πώς (δεν) χρησιμοποιεί πλέον το blog της. Μίλησε για την αλλαγή που έχει φέρει το instagram στο περιεχόμενο που μοιράζεται. Αναφέρθηκε στη δεύτερη και τρίτη οθόνη που θέλει την ταυτόχρονη προσοχή μας (διάβασε γι αυτό το φαινόμενο: Second Screen on Wikipedia). Τέλος, έγραψε ότι αλλάζει ο τρόπος που επιλέγουμε να επικοινωνήσουμε. Συμφωνώ μαζί της σε όλα. Κι εγώ έχω κάνει παρόμοιες σκέψεις αρκετές φορές σχετικά με τον τρόπο που χρησιμοποιώ κάθε social network ώστε να παράγω μοναδικό περιεχόμενο που εκμεταλλεύεται τα πλεονεκτήματα της κάθε πλατφόρμας. Μιλάμε για πολλά social media: Facebook, Twitter, Instagram, Tumblr, WordPress, Foursquare είναι αυτά που χρησιμοποιώ περισσότερο. Άλλα τα χρησιμοποιώ καθημερινά, άλλα λιγότερο συχνά. Ας τα πάρουμε όμως ένα ένα:

Read the rest of this entry »

Advertisements

Written by dkalo

December 31, 2013 at 17:42

Profile Pictures Σε Social Networks & Οι Διαστάσεις Τους

with 2 comments

Nyan Cat

Το πρώτο πράγμα που οφείλεις να κάνεις από τη στιγμή που θα αναλάβεις την διαχείριση της Social Media παρουσίας ενός brand είναι να φροντίσεις να υπάρχουν οι σωστές φωτογραφίες για profile, background, cover και header στο κάθε social network.

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πάρεις μία φωτογραφία και θα την ορίσεις αυτόματα ως profile. Αντιθέτως, οφείλεις να δημιουργήσεις ένα ξεχωριστό image για κάθε διαφορετική profile picture που χρειάζεσαι. Παρακάτω, έχω συλλέξει τις διαστάσεις των απαραίτητων graphics για τα δημοφιλέστερα αυτή τη στιγμή social networks γιατί πλέον έχω βαρεθεί να ψάχνω σε διαφορα sites κάθε φορά που χρειάζομαι κάτι.

Όλα σε ένα, νοικοκυρεμένα.

… που λέει και η γνωστή διαφήμιση.

Read the rest of this entry »

Written by dkalo

September 10, 2013 at 14:23

Μήπως δεν σου αρέσει τόσο πολύ το Twitter τελικά;

leave a comment »

Twitter

Βαρέθηκα το Twitter. Έχει γεμίσει από τυπάκια που λένε συνέχεια ατάκες, σου την πέφτουν με DMs και πλέον νοσταλγώ το “παλιό” Twitter, του 2009 που ήμασταν λίγοι και καλοί.

Βαρέθηκα το Twitter. Οι ίδιοι και οι ίδιοι. Ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του, πλακώνονται, τα βρίσκουν και φτου κι από την αρχή.

Βαρέθηκα το Twitter. Παρεάκια που μιλάνε μεταξύ τους και δεν απαντάνε σε κανέναν άλλον. Snob τυπάκια που έχουν 2-3 χιλιάδες followers και νομίζουν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια.

Τις τρεις παραπάνω ατάκες -και τις διάφορες παραλλαγές τους- τις έχεις ακούσει πολλές φορές, ειδικά αν είσαι στον χώρο της επικοινωνίας, της διαφήμισης ή των digital media. Συνήθως, η επόμενη πρόταση που ακολουθεί είναι:

Παλιά ήμουν πολύ active στο Twitter και το γούσταρα πολύ αλλά, για τους παραπάνω λόγους, εγώ πλέον δεν ασχολούμαι με το Twitter.

Και εκεί απορώ: Λες ότι σου άρεσε πολύ το Twitter και αποφάσισες να το παρατήσεις επειδή δεν σου αρέσουν κάποιοι χρήστες; Δεν εξετάζω -και δεν με ενδιαφέρει- αν όντως οι χρήστες που σε ενοχλούν είναι ενοχλητικοί. Μπορεί και να ‘ναι. Όμως, εσύ τι κάνεις γι αυτό;

Συνεχίζεις να τους κάνεις follow φυσικά. Υποθέτω ότι και στην ζωή σου κάνεις ακριβώς το ίδιο πράγμα: κάθεσαι σε μία σχέση (φιλική ή ερωτική, δεν έχει σημασία) παρόλο που δεν σε γεμίζει και σε ενοχλεί. Αν αδυνατείς να πατήσεις το “unfollow” στο Twitter, πώς θα το κάνεις in real life?

Αν κοιτάξεις τα άτομα που κάνεις follow και τα άτομα που σε κάνουν follow θα δεις ότι υπάρχουν πολλά κοινά σημεία. Ίσως να μην ταυτίζονται τα μέλη τους αλλά τα ενδιαφέροντα και των 2 groups είναι ίδια. Εσύ απλά είσαι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους μεν και τους δε. Είναι απόλυτα λογικό αν σκεφτείς ότι εσύ αναπαράγεις πληροφορία από τους ανθρώπους που κάνεις follow σε ανθρώπους που κάνουν εσένα follow. Το πιθανότερο μάλιστα είναι ότι οι followers σου σε κάνουν follow ακριβώς γι αυτές τις πληροφορίες που συλλέγεις από το δίκτυο των ανθρώπων που ακολουθείς. *

Αμέσως μετά, κοιτώντας το profile σου, καταλαβαίνεις ότι εσύ ο ίδιος είσαι όλα αυτά που -θεωρητικά- σε ενοχλούν. Λες κι εσύ “έξυπνες” ή έξυπνες ατάκες. Μιλάς με τους IRL φίλους σου μέσω Twitter χωρίς να σε νοιάζει τι μπορεί να πει ο κάθε άσχετος. Έχεις κι εσύ χρήστες στο timeline σου που “λατρεύεις να μισείς”.

Οπότε, σταμάτα να γκρινιάζεις για το Twitter και όλους αυτούς που έχουν κάνει accounts και “χαλάνε την κλειστή παρέα μας”. Δέξου ότι το Twitter δεν είναι μία κλειστή πλατφόρμα αποκλειστικά για τους “εκλεκτούς που είναι μέλη από το 2008” και αποδέξου ότι νέοι χρήστες με διαφορετική φιλοσοφία θα εγγράφονται συνεχώς στο social network.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πάνω από 150.000 Έλληνες χρήστες και συνολικά 500.000.000 χρήστες σε ολόκληρο τον πλανήτη. Όπως ανακοίνωσε η ομάδα του Twitter, υπάρχουν 140.000.000 active χρήστες σε όλο τον κόσμο εκ των οποίων οι 22.000 με 23.000 είναι Έλληνες κατ’ αντιστοιχία. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι από όλους αυτούς, εσύ είσαι ο “άτυχος” που έχεις πέσει σε όλους τους ενοχλητικούς και γι αυτούς παρατάς το Twitter που -υποτίθεται ότι- γουστάρεις.

Αν σε αυτά τα 140.000.000 χρήστες δεν μπορείς να δημιουργήσεις ένα δίκτυο από ανθρώπους που να σε ενδιαφέρουν αυτά που συζητάνε, μάλλον δεν σου αρέσει το Twitter τόσο πολύ όσο λες..

* Φυσικά στο Twitter οι χρήστες δεν αναπαράγουν μόνο πληροφορίες, αλλά η αναπαραγωγή πληροφορίας αποτελεί μία από τις κύριες λειτουργίες του μέσου.

[photo via]

Written by dkalo

April 1, 2012 at 16:43

Posted in Internet, Social Media

Tagged with ,

Οι ζητιάνοι του like..

with 8 comments

Facebook Like beggars

Καλώς ή κακώς, έχω κάνει like σε μία πληθώρα εταιριών και brands στο facebook fanpage τους, είτε για να “επιβραβεύσω” την καλή δουλειά που θεωρώ ότι κάνουν στο core business τους είτε γιατί πιστεύω ότι πρόκειται για ένα ενδιαφέρον fanpage που, ίσως, κάποια στιγμή να μου προσφέρει added value.

Οι εταιρίες αυτές προέρχονται τόσο από την Ελλάδα, όσο και από το εξωτερικό. Δυστυχώς για την δική μας αγορά, η πλειοψηφία των Ελληνικών σελίδων είναι -επιεικώς- μέτριες. Γεμάτες από κακοφτιαγμένα και outdated custom tabs, αναπάντητες απορίες χρηστών και τραγούδια. Α ναι, και διαγωνισμούς. Πριν καλά καλά τελειώσει ο ένας, ξεκινάει αμέσως ο επόμενος.

Φυσικά, δεν υπάρχει κανένας προγραμματισμός για όλα αυτά, κανένας σχεδιασμός, απλά λειτουργούν στην λογική του “Τι θα μου φέρει τους περισσότερους χρήστες με τον πιο φθηνό τρόπο”. Διαγωνισμοί και τραγούδια είναι η σωστή απάντηση. Το πρόβλημα όμως υπάρχει στην ερώτηση και όχι στην απάντηση.

Γιατί οι εταιρίες κυριολεκτικά ζητιανεύουν για ένα like? Τόσο σημαντικό είναι γι αυτές να έχουν μία τεράστια fan base που είναι εκεί απλά για το free δωράκι που θα δώσει η εταιρία και για τίποτα άλλο? Ή μήπως βρισκόμαστε στην εποχή που “το μέγεθος μετράει” και μας αρέσει να κοροϊδεύουμε τους άλλους που έχουν λιγότερους fans? Αν αύριο ένα φυσικό κατάστημα έλεγε “εε, μοιράζω τσάμπα iPad αρκεί να μπείτε στο κατάστημα μου” και μας παρουσίαζε τα τεράστια νούμερα επισκεψιμότητας ως επιτυχημένη εμπορική πολιτική τι θα σκεφτόσασταν? Ότι κατάφερε να αυξήσει το πελατολόγιο του ή ότι απλά κοροϊδεύει τον κόσμο?

Και το ίδιο γίνεται και με τα τραγούδια. Αφού πλέον ο κόσμος έχει μπει μέσα στην σελίδα και έχει κάνει το πολυπόθητο αρχικό like, συνεχίζουμε να τον βομβαρδίζουμε με άσχετες πληροφορίες για λόγους.. branding και engagement. Σε καθημερινή βάση, γιατί αν μία μέρα δεν μαζέψουμε 10-20-50-100 likes, θα γκρεμιστεί το σύμπαν. Βέβαια, απορώ αν το engagement είναι με το brand ή με τον τραγουδιστή. Δεν έχει σημασία όμως, όλοι υποθέτουν ότι το like το “κέρδισε” το brand και ζουν χαρούμενοι στο δικό τους ροζ συννεφάκι.

Δεν είμαι ούτε κατά των διαγωνισμών, ούτε κατά των τραγουδιών στο facebook. Κάποιες φορές όντως χρειάζονται και οι διαγωνισμοί και τα τραγούδια. Πρέπει όμως να υπάρχει μία ισορροπία. Η σελίδα στο facebook είναι μέρος της εικόνας της εταιρίας και πρέπει να συνάδει με το γενικότερο profile της εταιρίας στα media.

Αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχουν σοβαρές Ελληνικές εταιρίες που η εικόνα τους ταυτίζεται με το “πάρτε τζάμπα το Χ και ακούστε το τελευταίο σουξεδάκι της Britney”.

[photo via]

Written by dkalo

April 19, 2011 at 18:08

Posted in Howto, Social Media

Tagged with ,

Social Media Conference 2011.

with 40 comments

Εχθές βρέθηκα στο συνεδριακό κέντρο Δαΐς για να παρακολουθήσω το Social Media Conference που διοργάνωνε η Boussias Conferences. Προτού μιλήσω για τους ομιλητές, γι αυτά που είπαν και το τι αποκόμισα από το συνέδριο, θέλω να αναφερθώ στην διοργάνωση.

Η επικοινωνία του event στο twitter είχε βασικά λάθη. Αρχικά, γιατί υπήρξε ξεχωριστό twitter account που δημιουργήθηκε για το συνέδριο? Γιατί δεν χρησιμοποιήθηκε το υπάρχον account που έχει χρησιμοποιηθεί και σε άλλα events? Στόχος είναι να φτάσει σε περισσότερους αποδέκτες το μήνυμα, γιατί να πρέπει το καινούριο account να αποκτήσει followers? Ακόμα, δεν μου άρεσε ότι κάποιες φορές στην σκηνή εμφανιζόντουσαν tweets μόνο από συγκεκριμένα άτομα (αν κατάλαβα καλά, ήταν οι ομιλητές μόνο) και όχι από ολόκληρο το #hashtag του συνεδρίου.

Ας δούμε όμως και αυτά που έχουν πραγματική σημασία: τους ομιλητές. Αρχικά θα μιλήσω για τους ξένους ομιλητές που, πραγματικά, έκαναν ό,τι μπορούσαν και προσπάθησαν να μεταφέρουν ένα μέρος από τις γνώσεις τους. Ο Ciaran Norris, είπε βασικά πράγματα σχετικά με τα social media που, απ’ ότι κατάλαβα, ήταν αυτά που ήθελε να ακούσει το κοινό. Μίλησε για τον τρόπο που αλλάζει το Internet και για τις αλλαγές που οφείλονται στα social media.

Ο Leo Rayman της DDB UK μίλησε για το πόσο ευέλικτοι πρέπει να είναι οι διαφημιστές που χειρίζονται τα social media, για τον οpen-minded τρόπο σκέψης που πρέπει να έχουν όσοι δουλεύουν σε μία εταιρία και να μην περιορίζονται από το υλικό που έχουν στα χέρια τους. [Η παρουσίαση του]

Ο Mads Holmen της GoViral (πρόσφατα η AOL αγόρασε την GoViral για περίπου 100 εκ. δολάρια) αναφέρθηκε στο online video και τον τρόπο που αλλάζει η αγορά του video παγκοσμίως. Πλέον βρισκόμαστε στην εποχή του interactive video που έχει δημιουργηθεί από επαγγελματίες. Τα στατιστικά το αποδεικνύουν αυτό καθώς μόλις το 20% των top videos στο YouTube έχουν δημιουργηθεί από απλούς χρήστες. Ακόμα, τόνισε ότι πλέον δεν είναι στόχος το ένα καλό viral video αλλά το καθημερινό content που πρέπει να παράγετε. Είμαστε στην εποχή του 24/7/365..

Οι Έλληνες ομιλητές ήταν των άκρων. Δηλαδή κάποιοι με εντυπωσίασαν ευχάριστα ενώ κάποιοι ήταν απλά τραγικοί. Αρχικά, ο Γιώργος Βαρέλογλου μας είπε “20 πράγματα που δεν ξέρουμε για τα social media”. Όπως ήταν λογικό, αναφέρθηκε σε στατιστικά, κυρίως, γύρω από το facebook αλλά ανέφερε και το YouTube, το LinkedIn και το Slideshare. Είπε όμως κάτι ιδιαίτερα σημαντικό και απλό, αν και πολλοί εκεί έξω θα διαφωνούσαν: Επειδή ξέρω τα εργαλεία, δεν σημαίνει ότι μπορώ να φτιάξω και μία campaign για την επιχείρηση σας. [Η παρουσίαση του εδώ]

Ο Πέτρος Κωνσταντινίδης, της Mindshare, έκανε ανάγνωση της παρουσίασης του. Που σίγουρα του την είχε φτιάξει κάποιος άλλος και ίσως να την έβλεπε για πρώτη φορά πάνω στην σκηνή του SMC 2011. Πραγματικά απογοητευτικός.

Ο Γιώργος Χατζόπουλος της Rascal είπε.. ψέμματα. Μίλησε για interest graph. Ναι, είναι ένα hot topic και συζητιέται πάρα πολύ, αλλά όχι, καμία διαφημιστική εταιρία δεν μπορεί να ανακαλύψει το interest graph που υπάρχει γύρω από έναν χρήστη. Αυτά τα δεδομένα τα έχει το facebook με τα likes, τα έχει η google με τα searches, τα έχουν τα social magazines που ο χρήστης βαθμολογεί τα άρθρα, αλλά σίγουρα όχι οι διαφημιστικές. Πίσω από τα social magazines υπάρχουν ομάδες που δουλεύουν στην εξόρυξη δεδομένων, στο pattern recognition, σε recommendations engines. Πίσω από την (οποιαδήποτε) Rascal, υπάρχουν τέτοια άτομα? Ακόμα και αν υπάρχουν, που βρίσκουν οι διαφημιστικές εταιρίες τα πρωτογενή δεδομένα για να δουλέψουν πάνω σε αυτά? [Η παρουσίαση του]

Ο Στέφανος Καράγκος, ιδρυτής της Xplain, μίλησε για Social Media ROI. Είπε ότι πρέπει να μετρώνται οι επιτυχίες, και οι αποτυχίες, των social media. Βέβαια, δεν μας εξήγησε πώς μπορείς να μετρήσεις την επιτυχία ή την αποτυχία μίας καμπάνιας social media. Δεν υπάρχει άμεσο conversion ενώ το Word of Mouth δεν μπορεί να μετρηθεί. Ο μόνος τρόπος είναι να συγκρίνουμε δεδομένα από διάφορους δείκτες, αλλά πώς μπορούμε να ξέρουμε ότι για το οποιοδήποτε spike ευθύνονται αποκλειστικά τα social media? Πώς μπορούμε να μετρήσουμε το ROI ενός ικανοποιημένου πελάτη που τον εξυπηρετήσαμε μέσω Facebook? [Η παρουσίαση του]

Ο Πάνος Σαμπράκος, της OgilvyOne, μίλησε για την επιτυχία της καμπάνιας της Lacta. Η ιστορία είναι λίγο – πολύ γνωστή και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ως case study. Όμως, δεν μου άρεσε που δεν τονίστηκε ότι ήταν μία διαφημιστική ενέργεια που έτρεξε και στην τηλεόραση σε συνεργασία με το MTV ενώ το κόστος της ήταν σίγουρα πολύ υψηλότερο από το κόστος μίας τυπικής social media campaign. Πέρα από αυτό όμως, ο Π. Σαμπράκος απέδειξε ότι η επιτυχία της καμπάνιας οφείλεται (και) στο γεγονός ότι άκουσαν τι λένε οι χρήστες για την Lacta και έχτισαν πάνω σε αυτά τα δεδομένα. Αρχίζουν όλοι σιγά σιγά να καταλαβαίνουν την δύναμη των χρηστών και το γεγονός ότι πλέον βρίσκονται αυτοί στο επίκεντρο και όχι το brand ή/και το προϊόν. [Η παρουσίαση του]

Αυτός που σίγουρα έκλεψε την παράσταση εχθές ήταν ο Eric Parks. Ο Head of Digital Interactive της Leo Burnett είπε κάτι που στο εξωτερικό θα ήταν αυτονόητο: Added Value. Προέτρεψε τους πάντες να θέλουν κάτι βαθύτερο από τα social media και όχι μία απλή, επιδερμική, επαφή. Έδειξε δύο case studies και απέδειξε ότι ακόμα και non web friendly brands, μπορούν να δημιουργήσουν κάτι το εντυπωσιακό και αξιομνημόνευτο στα διάφορα social networks. Μακάρι όλες οι διαφημιστικές να ήταν έτσι. Thumbs up Eric.

Για το τέλος, άφησα την Ελένη Γιαννακάκη της Hill & Knowlton. Μίλησε για ‘blogger relations’. Όντας blogger, πραγματικά ανατρίχιασα με αυτά που άκουσα. Θεωρούσε τους bloggers κάτι σαν ‘αγέλη λύκων’ που πρέπει κάποιος να διεισδύσει. Ανέφερε μάλιστα, εις διπλούν, ότι κάποιος από την Hill & Knowlton δημιουργεί ένα blog για να μπορέσει να μπει στην ομάδα των bloggers. Πραγματικά αστεία και τραγικά πράγματα. [Η παρουσίαση της]

Οι bloggers είναι άνθρωποι που γράφουν ό,τι γουστάρουν, όπως γουστάρουν και όποτε το γουστάρουν. Δεν κάνουν PR, δεν γλύφονται, δεν είναι δημοσιογράφοι. Γράφουν την γνώμη τους. Το σωστό ‘bloggers relations’ επιβάλει το να έρθεις κοντά με τον blogger, να δεις τι τον ενδιαφέρει, να του προσφέρεις κάτι διαφορετικό και να ακούσεις την γνώμη του, είτε σου αρέσει, είτε όχι. Οτιδήποτε άλλο υπόγειο είναι αντίθετο στις αρχές των bloggers. (Μην κοιτάτε που στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί, δήθεν, bloggers που αναδημοσιεύουν δελτία τύπου και γράφουν αυτά που θέλουν να ακούσουν οι εταιρίες. Αυτό είναι όμως θέμα για άλλο blog post.)

Θα ήθελα πολύ να μάθω τον λόγο που δεν μίλησε κανένας blogger στο συνέδριο. Γιατί δεν ακούστηκε η άλλη πλευρά?

Κλείνοντας αυτό το, τεράστιο, post θα ήθελα να πω τι αποκόμισα από το SMC 2011.

  • Ένιωσα λες και έπρεπε να ακούσω όλες τις εταιρίες – sponsors να μου εξηγούν τι είναι social media, και να προσπαθούν να με πείσουν να γίνω πελάτης τους.
  • Απόρησα πώς είναι δυνατόν οι περισσότεροι ομιλητές να έχουν το θράσος να ανέβουν στην σκηνή ενός social media conference χωρίς να γνωρίζουν πώς πραγματικά λειτουργούν τα social media. Εγώ θα ντρεπόμουν στην θέση τους.
  • Ακόμα, σε συζήτηση που είχα με άνθρωπο της παραγωγής, μου είπε ότι αναγκάστηκαν να αφήσουν τις εταιρίες να ανέβουν στην σκηνή αφού “πληρώνω, δεν θα με αφήσεις να μιλήσω?”. Πραγματικά, δεν θα είχα πρόβλημα να μιλήσουν άνθρωποι από τις εταιρίες, αρκεί να γνώριζαν τον χώρο των social media.

Εν κατακλείδι, πιστεύω ότι ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο το συνέδριο για μένα. Συνειδητοποίησα τα χάλια της Ελληνικής αγοράς και κατάλαβα ότι είναι πολύ λίγοι αυτοί που πραγματικά αξίζουν στον χώρο. Αν θα ξαναπήγαινα? Με πρόσκληση ίσως, επί πληρωμή για κανέναν λόγο. Αν είχα δώσει τα 275€, θα χτυπούσα το κεφάλι μου στον τοίχο.

Υ.Γ. #1 Κάποιοι ομιλητές δεν αναφέρθηκαν. Αυτό έγινε γιατί δεν μου προκάλεσαν ιδιαίτερη εντύπωση αυτά που είπαν.

Υ.Γ. #2 Στο συνέδριο ήμουν καλεσμένος από τον Co-Founder & CEO του buldoza.gr, Παναγιώτη Γκεζερλή. Προσωπικά μου άρεσε η ομιλία του και ο τρόπος που μίλησε για τα social media, είναι κάτι απλό και ανθρώπινο. Τα λάθη είναι part of the game, το θέμα είναι πώς προσπαθείς να τα διορθώσεις. Εξάλλου, social media δεν είναι μόνο ads, είναι και customer relations.. [Η παρουσίαση του]

[photo via]

Written by dkalo

March 23, 2011 at 12:40

#systemgraph, η δική μου άποψη

with 2 comments

Εχθές το βράδυ ξεκίνησα μία συζήτηση με τον @Argos_t σχετικά με την υπόθεση της systemgraph που έχει απασχολήσει πάρα πολύ τα social media. Τόσο εγώ, όσο και ο Θωμάς, πιστεύουμε ότι λάθος χειρισμοί έχουν γίνει και από τις δύο πλευρές. Φταίει και ο πελάτης αλλά και η εταιρία. Έτσι, καταλήξανε σε δικαστήρια, αγωγές, δημόσια κατακραυγή και άλλα πολλά που ξέρετε καλύτερα από μένα.

Αυτό όμως που παρατήρησα, είναι ότι οι περισσότεροι Έλληνες χρήστες του Twitter, δαιμονοποίησαν πλήρως την systemgraph και την θεωρούν τον μοναδικό υπαίτιο που η κατάσταση έφτασε εκεί. Φυσικά και η εταιρία έχει άδικο. Δεν κατάφερε να επισκευάσει τον υπολογιστή του πελάτη με αποτέλεσμα αυτός να μην μείνει ικανοποιημένος.

Από ‘κει και πέρα όμως, είναι αστείο και τραγικό να δέχεται η systemgraph *τόνους* λάσπης από χρήστες που ούτε προσωπική εμπειρία έχουν από την εταιρία, ούτε γνωρίζουν ακριβώς τι συνέβη γιατί απλά ποτέ δεν ακούστηκε η γνώμη της εταιρίας για το συμβάν. Δείχνει την κακή νοοτροπία που έχουμε ως Έλληνες καταναλωτές και μας νοιάζει μονάχα να κακολογήσουμε μία εταιρία, παρά να ψάξουμε να δούμε τι πραγματικά συνέβη και να βγάλουμε τα συμπεράσματα μας.

Κλείνοντας, θέλω να πω ότι θεωρώ λάθος τόσο την αγωγή, όσο και την αδυναμία εξυπηρέτησης του πελάτη από την systemgraph. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο καταναλωτής έχει δίκιο. Θεωρώ ότι έχει κι αυτός εξίσου μεγάλο μερίδιο ευθύνης που η πλειοψηφία των χρηστών του twitter κάνει πως δεν βλέπει.

UPDATE: Όπως σωστά μου επισήμανε ο άμεσα θιγόμενος της υπόθεσης, ο @papadimi, οι λάθος χειρισμοί δεν είναι -τόσο- δικοί του, όσο των χρηστών του twitter. Και συμφωνώ απόλυτα μαζί του.

UPDATE 2: Η μόνη, ολοκληρωμένη άποψη της systemgraph που βρήκα είναι αυτή.

Written by dkalo

January 25, 2011 at 18:56

Posted in Business, Social Media

Tagged with

Επικοινωνία != ανοιχτό facebook profile

leave a comment »

Ο καθένας μας, έχει πολλούς ρόλους σε αυτή τη ζωή. Γιος/κόρη, αδερφός/αδερφή, συνάδελφος, αφεντικό, υπάλληλος, φίλος/η, γκόμενος/α κτλ κτλ. Καλώς ή κακώς, τα social networks επιτρέπουν την δημιουργία ενός profile για τον καθένα μας. Έτσι, αναγκαζόμαστε να έχουμε όλους τους ρόλους μας σε ένα profile. Σε κάποιους, ένας από τους ρόλους τους είναι και ο “επαγγελματίας στον χώρο της επικοινωνίας”. Και λέγοντας “επικοινωνία”, συμπεριλαμβάνεται και η digital επικοινωνία, δηλαδή facebook, twitter, youtube and so the story goes.

Θεωρώ όμως άδικο, στον βωμό του χρήματος και της δουλειάς, να ξεπουλάμε τον εαυτό μας στο facebook (και στα υπόλοιπα social networks) έχοντας το profile μας ανοιχτό για να μπορεί κάποιος να μας βρει και να μάθει πράγματα για εμάς. Γι αυτή την δουλειά, υπάρχει το LinkedIn, το επαγγελματικό blog του καθενός και το mail του. Το να περιμένουμε να βρούμε επαγγελματικές πληροφορίες για κάποιον στο facebook profile του, είναι λάθος. Πληροφορίες για την δουλειά του βρίσκουμε στα fanpages που διαχειρίζεται, στα YouTube channels που τρέχει και στα projects που έχει αναλάβει.

Όλα αυτά δηλαδή που είναι διαθέσιμα στο LinkedIn. Το facebook profile του καθενός είναι καθαρά προσωπική υπόθεση και δεν μπορώ να κρίνω κάποιον επαγγελματία για την ποιότητα της δουλειάς του από το πόσο ανοιχτό, ή κλειστό, είναι το profile του. Just my 2 cents..

Written by dkalo

January 3, 2011 at 20:25