dkalo's blog

Archive for the ‘People’ Category

Έγινα Fashion Blogger Για Τα Threadless

with 4 comments

Threadless Photoshooting

Βαριέμαι αφάνταστα να πηγαίνω από μαγαζί σε μαγαζί αναζητώντας τα τέλεια παπούτσια, το εκπληκτικό jean ή το καλύτερο t-shirt. Αυτός είναι ο λόγος που ψωνίζω από συγκεκριμένα μαγαζιά που με έχουν βγάλει ασπροπρόσωπο στο παρελθόν ή επιστρατεύω φίλες μου για να κάνουν τη “βρώμικη δουλειά”. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια πραγματοποιώ μεγάλο μέρος των αγορών μου από το διαδίκτυο καθώς όλα βρίσκονται σε απόσταση μερικών clicks.

Read the rest of this entry »

Advertisements

Written by dkalo

October 28, 2013 at 10:58

Οι Κλοπές Που Μας Αλλάζουν Τη Ζωή

leave a comment »

Trust

Τα τελευταία δύο χρόνια πρέπει να έχουν διαρήξει τα οικογενειακά αυτοκίνητα γύρω στις 10 φορές. Τα μόνα πράγματα που έχουν καταφέρει να κλέψουν όλες αυτές τις φορές ήταν μία άδεια γυναικεία τσάντα, ένα ζευγάρι γυαλιά και μία παλιά συσκευή GPS. Αξίζει να τονιστεί ότι σε καμία από τις περιπτώσεις δεν βρίσκονταν τα πράγματα σε εμφανή σημείο για να σκεφτείς ότι προκαλούσαν με κάποιον τρόπο. Έχουν σπάσει δύο φορές κάποιο τζάμι στην προσπάθεια τους να ανοίξουν το αυτοκίνητο ενώ πλέον οι κλειδαριές σε ένα άλλο αυτοκίνητο έχουν καταστραφεί σχεδόν ολοκληρωτικά από τα αναρίθμητα κατσαβιδιάσματα.

Read the rest of this entry »

Written by dkalo

August 3, 2013 at 10:09

unfollow στο twitter

with 2 comments

Τον τελευταίο καιρό έχω δει αρκετά άτομα να μιλάνε για κάποιον που τους έκανε unfollow στο twitter. Γιατί όμως τόσο μεγάλος χαμός για το unfollow? Ακόμα κι αυτό, είναι part of the game του twitter. Εξ’ ορισμού, όταν αποφασίζεις να ακολουθήσεις κάποιον στο twitter, ξέρεις λίγα πράγματα γι αυτόν. Λογικό είναι αφού οι περισσότεροι απλά ρίχνουμε μια ματιά στο timeline και αποφασίζουμε ότι θέλουμε να δούμε τι άλλο έχει να πει αυτός ο χρήστης. Όσο περνάει ο καιρός όμως, τόσο περισσότερο γνωρίζουμε τον τρόπο γραφής του, τις απόψεις του και, γενικότερα, τον χαρακτήρα του.

Κάθε tweet κρίνεται, είτε θετικά, είτε αρνητικά, είτε ουδέτερα. Με τον καιρό, δημιουργούμε άποψη για τους χρήστες και καταλαβαίνουμε αν έχουμε κοινά σημεία επαφής, αν έχουμε κάτι να κερδίσουμε, αν υπάρχει κάποιο added value σε αυτό το follow ή απλά παράγει noise στο timeline μας. Κρίνοντας από εμένα, πάντα υπάρχει ένα tweet που με κάνει να σκέφτομαι “μήπως ήρθε η ώρα να σταματήσω να κάνω follow στον Χ χρήστη?”. Κάποιες φορές όντως πατάω το unfollow και κάποιες άλλες φορές, σκέφτομαι “ας δώσω ακόμα μία ευκαιρία, δεν μπορεί να τον/την έκανα follow αρχικά αν δεν πίστευα ότι έχει κάτι να προσφέρει”.

Ποτέ όμως δεν μου αρκεί ένα και μόνο tweet για να κρίνω τον άλλον και να τον αποκλείσω από το timeline μου. Για να φτάσω στο σημείο να κάνω unfollow κάποιον, σημαίνει πως αρκετά tweets του έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με κάτι που πιστεύω εγώ και δεν είναι συζητήσιμος. Δεν με πειράζουν οι διαφορετικές απόψεις, ούτε πιστεύω ότι έχω το αλάθητο. Με πειράζουν οι άνθρωποι που είναι κολλημένοι και που δεν είναι πρόθυμοι να συζητήσουν και να τεκμηριώσουν με λογικά επιχειρήματα αυτό που πιστεύουν. Μου αρέσει ο διάλογος και η ανταλλαγή απόψεων. Το twitter είναι μία απίστευτη πλατφόρμα μέσω της οποίας μπορούμε να κάνουμε ενδιαφέρουσες συζητήσεις κυριολεκτικά για οποιοδήποτε θέμα, είτε σοβαρό, είτε αστείο.

Έτσι, το timeline μου δεν μπορεί να είναι γεμάτο με άτομα που δεν ξέρουν να εκφράζουν την άποψη τους και δεν είναι διατεθειμένοι να τις συζητήσουν. Γιατί αν δεν είσαι διατεθειμένος να κάνεις διάλογο, τότε κακώς είσαι στο twitter..

[photo via]

Written by dkalo

December 17, 2010 at 15:22

Posted in People, Social Media

Tagged with , ,

TEDx Athens 2010: My point of view

leave a comment »

Πριν 15 μέρες διοργανώθηκε το TEDx Athens 2010 στο θέατρο Ελληνικό Κόσμος. Ανάμεσα στους 1000, περίπου, παρευρισκόμενους, ήμουν κι εγώ. Όχι ως απλός θεατής, αλλά ως μέλος της οργανωτικής ομάδας αφού έχω αναλάβει ένα μέρος της παρουσίας του event στα social media. Καθ’ όλη την διάρκεια του TEDx Athens βρισκόμουν στην άκρη της σκηνής μαζί με την Κωνσταντίνα Zoehrer (aka ThirdEye3) και προσπαθούσαμε να κάνουμε μία αναμετάδοση του Event μέσω twitter και coveritlive για όλους αυτούς που δεν μπορούσαν να παρευρεθούν στο event. Συνεπώς, παρακολουθούσα όλες τις ομιλίες και προσπαθούσα να κρατάω το ζουμί από κάθε φράση των ομιλητών και να την μεταφέρω στο twitter.

Πολλά από τα σχόλια στο twitter αναφέρονταν στην έλλειψη Live Streaming κατά την διάρκεια του event. Η αλήθεια είναι πως ούτε εμένα μου άρεσε αυτό αλλά δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Καμία εταιρία δεν μπορούσε να εγγυηθεί ότι το stream θα έπαιζε απροβλημάτιστα και θα ήταν αντάξιο του ονόματος TED. Μία λύση που προτάθηκε από κάποιον φίλο στο twitter ήταν η αναμετάδοση του event μέσω ustream αλλά είναι γνωστό ότι θα ήταν πολύ χαμηλής ποιότητας. Έτσι, προτιμήθηκε να μαγνητοσκοπηθεί όλο το event και να βγουν οι ομιλίες μετά online.

Οι ομιλίες πέτυχαν τον στόχο τους, ήταν motivational και insipirational. Ο κάθε ομιλητής μίλησε σχετικά με την δουλειά του, μας είπε μία μικρή ιστορία και, εν τέλει, μας έδειξε πώς όλα είναι πιθανά. Βέβαια, χρειάζεται δουλειά, πίστη και όρεξη για να πραγματοποιηθεί το οτιδήποτε. Ο καθένας μας μπορεί να καταφέρει το ακατόρθωτο αρκεί να το πιστέψει και να αφιερώσει όλο του το “είναι” για να το πραγματοποιήσει. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Λαζαράκη, τον μοναδικό Έλληνα Master of Wine, ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός και το.. ταλέντο μας. Έχει δίκιο: βλέπουμε ανθρώπους γύρω μας να προσπαθούν πάρα πολύ για να αποκτήσουν αυτά που ήδη έχουμε εμείς και κατά συνέπεια εμείς προσπαθούμε λιγότερο. Έτσι, το αποτέλεσμα είναι κατώτερο των προσδοκιών μας και των δυνατοτήτων μας.

Κάτι ακόμα που με ξάφνιασε θετικά ήταν η πολυμορφία (diversity) του κοινού. Στελέχη εταιριών, πιτσιρικάδες, άνθρωποι της διαφήμισης, άνθρωποι της blog-όσφαιρας, πολλά μέλη του Twitter, απλοί άνθρωποι που απλά χρειάζονταν μία ελπίδα, τελείως διαφορετική από αυτή που προσπαθούν -δίκαια ή άδικα- να μας καλλιεργήσουν τα ΜΜΕ. Μία ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Μία αλλαγή που θα έρθει από εμάς τους ίδιους και όχι από κάποιον άλλο που θα πει “ας αλλάξω τον κόσμο”. Γιατί το μήνυμα του TEDx Athens ήταν να ξεκινήσουμε όλοι εμείς από την αρχή για να πετύχουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε και μας κάνει χαρούμενους.

[photo via]

Written by dkalo

December 16, 2010 at 15:08

Posted in People

Tagged with , ,

Ένα πρωί με την ομάδα του buldoza.gr

leave a comment »


Πριν αρκετό καιρό, είχα γνωριστεί, μέσω του twitter, με τον Π. Γκεζερλή [@pgezerlis], CEO & Co-Founer του buldoza.gr. Μάλιστα, είχαμε ανταλλάξει και κάποια mails. Από τότε είχα δεχτεί την πρόσκληση του Παναγιώτη, και όλης της ομάδας του buldoza, να παρευρεθώ για μία ημέρα στα γραφεία τους, να τους γνωρίσω από κοντά και να δω τον τρόπο που δουλεύουν.

Fast forward στις 2 Δεκέμβρη, βρέθηκα, επιτέλους, στα γραφεία του buldoza. Στο ισόγειο βρίσκεται η αποθήκη της εταιρίας με όλο το stock από τα προϊόντα που είναι διαθέσιμα στους online καταλόγους. Απ’ ότι έμαθα, δεν υπάρχουν όλα τα προϊόντα σε stock αλλά η παραγγελία στον προμηθευτή γίνεται άμεσα. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι σε 4 με 6 εργάσιμες μέρες ο πελάτης παραλαμβάνει την παραγγελία του. Ο Παναγιώτης μου είπε πως πολλές παραγγελίες φτάνουν σε 3 εργάσιμες μέρες και στόχος τους είναι να μειωθεί ακόμα περισσότερο ο χρόνος παράδοσης.

Στο ισόγειο, εκτός από την αποθήκη, υπάρχει και το υπερσύγχρονο studio στο οποίο γίνονται οι φωτογραφίσεις των προϊόντων. Μόλις άκουσα το κόστος του εξοπλισμού τρόμαξα μιας και δεν είχα ιδέα πόσο ακριβές μπορεί να είναι οι επαγγελματικές φωτογραφικές μηχανές και αυτά τα περίεργα φώτα που έχουν οι φωτογράφοι.

Επόμενη στάση, στον πρώτο όροφο του κτιρίου, εκεί που βρίσκονται τα γραφεία της ομάδας του buldoza.gr. Για την ακρίβεια, πρόκειται για έναν μεγάλο χώρο στον οποίο δουλεύουν όλοι οι άνθρωποι του buldoza μαζί. Ο καθένας έχει τον υπολογιστή του αλλά μόλις λίγα εκατοστά παραδίπλα έχει έναν ακόμα συνάδελφο του να δουλεύει. Team bonding at its finest, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος: χαμόγελα, γέλιο, δουλειά, μία παρέα δηλαδή που περνάει καλά και αυτό -νομίζω- βγαίνει και στον κόσμο μέσα από το blog τους αλλά και τα twitter & facebook accounts της εταιρίας.

Φυσικά, ένα conference room είναι απαραίτητο και υπήρχε. Οι λεπτομέρειες του conference room, όπως και όλου του κτιρίου εξάλλου, ήταν πορτοκαλί με αποκορύφωμα την πιατέλα με τα.. πορτοκάλια!! Το αγαπημένο μου όμως σημείο από τα γραφεία του buldoza ήταν ο.. τοίχος! Ένας μεγάλος, μαύρος πίνακας που ο καθένας μπορούσε να γράψει ό,τι ήθελε.

Διαβάζοντας τα διάφορα σχόλια πάνω του, κατάλαβα ότι το team του buldoza.gr γουστάρει αυτό που κάνει, είναι μία ομάδα, περνάνε καλά και θέλουν να καταφέρουν το κάτι παραπάνω για την Ελληνική πραγματικότητα. Μακάρι! 🙂

Written by dkalo

December 3, 2010 at 20:56

Posted in People, Startup

Λογικοποιήστε τα αισθήματα σας. Τώρα που είναι νωρίς.

with 7 comments

When I get sad I stop being sad and be AWESOME instead!

Είναι μία από τις καλύτερες ατάκες που έχω ακούσει ποτέ στην τηλεόραση. Είχα μία σχετική συζήτηση σήμερα (σημ, πριν 15 μέρες περίπου, αλλά τώρα έβγαλα το post online) με μερικούς φίλους και καταλήξαμε στο ότι διαφωνούμε. Οι φίλοι μου υποστήριζαν ότι αυτό δεν γίνεται. Εγώ πάλι, θεωρώ ότι τα συναισθήματα είναι κάτι που και μπορούμε να ελέγξουμε αλλά κυρίως, μπορούμε να “λογικοποιήσουμε”.

Μου φαίνεται απόλυτα λογική η ερώτηση “γιατί με θες?” και θεωρώ ότι σε οποιαδήποτε υγιή σχέση, έχει χώρο αλλά και οφείλουν και οι δύο πλευρές να μπορούν να την απαντήσουν. Απαντήσεις του στυλ “γιατί είσαι εσύ // έτσι // δεν ξέρω” μπορεί να κρύβουν κάποιο ρομαντισμό ή κάποια “ροζ συννεφάκι” αλλά με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσουν σε έναν χωρισμό, είτε φιλικό είτε.. λιγότερο φιλικό.

Τι μέλλον έχει μία σχέση που δεν ξέρεις γιατί είσαι με τον άλλον? Επειδή σου αρέσει να τον βλέπεις χαρούμενο? Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι τόσο αλτρουιστές. Προσωπικά, δεν έχω γνωρίσει κανέναν. Προφανώς όταν κάποιος βρίσκεται σε μία σχέση, το κάνει επειδή αυτός αισθάνεται καλύτερα και πιο χαρούμενος. Δεν θα εξετάσω τον λόγο που μπορεί κάποιος να αισθάνεται χαρούμενος σε μία σχέση, αυτό μάλλον είναι θέμα άλλου blog post.

Αυτό όμως που δεν μπορώ να καταλάβω, είναι γιατί κάποιοι από εμάς μένουμε σε μία σχέση που ξέρουμε ότι δεν μας προσφέρει τίποτα. Δηλαδή, αν εγώ δεν είμαι ικανοποιημένος από την εκάστοτε κοπέλα μου στο 100%, ποιος ο λόγος να κάθομαι μαζί της? Γιατί να συμβιβαστώ με κάτι που δεν με γεμίζει απόλυτα? Είμαι στα 20 μου, ποιος ο λόγος να κάθομαι με μία κοπέλα που αισθάνεται παραπάνω πράγματα για μένα και να βρίσκεται σε δεύτερο πλάνο στην ζωή μου όταν γι αυτή εγώ αποτελώ προτεραιότητα? Φυσικά, το αντίστοιχο ισχύει και για μία κοπέλα, γιατί να με κρατάει όταν βλέπει πως εγώ αισθάνομαι πολύ περισσότερα από αυτήν..

Και τώρα πάμε στην ουσία του post, πώς θα γίνει αυτό? Πώς θα καταλάβουμε τι πραγματικά νιώθουμε για τον άλλον? Μπορεί στην αρχή να είναι όλα ρόδινα και τέλεια but at the end of the day, μπορούμε να σκεφτούμε λίγο παραπέρα από τον ενθουσιασμό και να δούμε αν ο άνθρωπος που είναι δίπλα μας, μπορεί, θέλει και έχει να μας προσφέρει αυτό που θέλουμε, ό,τι κι αν είναι αυτό. Γιατί αν δεν μπορεί να το κάνει αυτό, γιατί καθόμαστε μαζί του?

  • Επειδή ίσως κάποτε περνούσαμε καλά? Εδώ, η λέξη-κλειδί είναι το “κάποτε”. Δεν γίνεται να μένεις σε μία σχέση επειδή κάποτε περνούσες καλά. Μου φαίνεται πολύ ρηχό και μου θυμίζει κάτι τέτοιο: Πήρα το κινητό μου πριν 2 χρόνια επειδή τότε ήταν τέλειο, αλλά τώρα δεν καλύπτει τις ανάγκες μου. Αλλά το κρατάω επειδή τότε ήταν καλό.
  • Επειδή “δεν θέλω να σε χάσω από την ζωή μου”? Γιατί? Επειδή χωρίζεις δεν σημαίνει ότι ο άλλος εξαφανίζεται. Σίγουρα, στην αρχή μπορεί να είναι δύσκολο, αλλά ο χρόνος θα δείξει αν το “δεν θέλω να σε χάσω από την ζωή μου” είναι αλήθεια ή μία ακόμα δικαιολογία γιατί φοβάσαι να χωρίσεις.
  • Επειδή δεν υπάρχει κάποιος να σε καλύπτει 100%? In my eyes, ο άνθρωπος με τον οποίο είστε μαζί είναι ταυτόχρονα και κάποιος με τον οποίο μπορείς να κάνεις sex αλλά μπορείς και να του μιλάς για τα πάντα. Να βρεις κάποιον που να μπορείς να του μιλάς για τα πάντα, μάλλον έχεις και αυτοί είναι οι φίλοι σου. Επίσης, το sex πλέον, είναι πολύ εύκολο να βρεθεί, χωρίς δεσμεύσεις και χωρίς να αισθάνεται κάτι παραπάνω είτε ο ένας, είτε ο άλλος.

Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα όλα τα παραπάνω δεν μου αρκούν για να κάτσω σε μία σχέση. Προτιμώ να μπαίνω στην διαδικασία της “λογικοποίησης” των αισθημάτων μου όσο είναι νωρίς, παρά να φτάνω στο σημείο να τσακώνομαι, να νιώθω άσχημα και στο τέλος να μην έχω κερδίσει κάτι.. Και όλα αυτά, χωρίς να βάλω στην εξίσωση τα συναισθήματα και την -διαλυμένη- ψυχολογία της κοπέλας.. Α, και μην ξεχνάτε το βασικό:

[photo via]

Written by dkalo

August 14, 2010 at 12:20

Posted in Life, People

Το Facebook δεν σκοτώνει τις κοινωνικές μας σχέσεις

with 4 comments

Έχω διαβάσει πολλά άρθρα και έχω ακούσει πολλούς συνανθρώπους μου να λένε ότι το facebook μας αποξενώνει, μας κάνει να αποβλακωνόμαστε μπροστά από μία οθόνη και άλλα τέτοια που απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Νομίζω ότι το facebook είναι απλά ένας ακόμα τρόπος επικοινωνίας και όχι υποκατάστατο των κοινωνικών μας σχέσεων. Όπως κάποτε ήταν το τηλέφωνο, μετά το κινητό, μετά το IRC, μετά το MSN, κτλ κτλ. Και θα μιλήσω κρίνοντας από τις προσωπικές μου εμπειρίες..

Σάββατο βράδυ, έχω γυρίσει από εκδρομή σε κοντινή παραλία και αποφασίζω να κάτσω στον υπολογιστή μιας και δεν είχα δυνάμεις να πάω ούτε μέχρι την κουζίνα, πόσο μάλλον να βγω από το σπίτι. Κλασσικά, το “καλύτερο” site για να περάσει η ώρα είναι το facebook. Το ανοίγω, κοιτάω τα νέα, βλέπω τι κάνουν οι φίλοι μου και ανοίγω και το chat. For the record, έχω 451 φίλους. Στο chat ήταν μόλις 9 άτομα online και κάποια από αυτά ήταν σε idle κατάσταση. Δηλαδή το 2% από τους φίλους μου είχαν ανοιχτό το facebook. Βέβαια, θα μου πείτε ότι κάποιος μπορεί να ήταν offline. Δεκτό. Μόνο που το τελευταίο post στο news feed μου έγραφε “45 minutes ago”. Και ήταν 11 το βράδυ. Πολύ μικρό ποσοστό για ένα site που υποτίθεται ότι δεν μας αφήνει να κοινωνικοποιηθούμε και έχει αντικαταστήσει τις αληθινές ανθρώπινες σχέσεις.

Πάμε τώρα σε ένα άλλο παράδειγμα.. Έχουμε κανονίσει με τους φίλους μου να βγούμε και περιμένω τηλεφώνημα για να μάθω τις λεπτομέρειες, που, ποιοι και τι ώρα.. Βέβαια, το κινητό, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, το έχω στο αθόρυβο και ο θόρυβος που κάνει η δόνηση δεν είναι αρκετά δυνατός να για να ξεπεράσει τα ηχεία του υπολογιστή.. Υπό άλλες συνθήκες, οι άλλοι θα έβγαιναν και εγώ -στην καλύτερη περίπτωση- θα αργούσα να ενημερωθώ ή θα καθόμουν σπίτι μου. Αλλά μέσω του facebook chat ενημερώθηκα άμεσα.

Είναι 2 απλά παραδείγματα, τίποτα το super wow και σίγουρα δεν είναι κάποια επίσημη έρευνα τα παραπάνω. Αλλά, για μένα τουλάχιστον, δείχνουν μία τάση. Το facebook δεν αποξενώνει. Υπό συνθήκες μάλιστα, θα μπορούσε να μας φέρει πιο κοντά. Αρκεί να το αντιμετωπίζουμε ως αυτό που είναι, όχι ως κάτι που φανταζόμαστε ότι είναι ή ως κάτι “κακό” που σκοπό έχει να μάθει τα πάντα για μας..

[photo via]

Written by dkalo

July 21, 2010 at 20:06

Posted in Internet, People

Tagged with ,