dkalo's blog

Archive for the ‘Personal’ Category

Το Bucketlist Ενός Ανέργου

with 11 comments

Sunset

Αρκετοί αντιμετωπίζουν την έλλειψη μίας δουλειάς σε γραφείο ως την καταστροφή του κόσμου. Πολλοί εύχονται να είχαν μία τέτοια δουλειά, με ευχάριστο εργασιακό περιβάλλον και σωστές συνθήκες εργασίες. Εγώ, πριν από 20 μέρες, άφησα μία τέτοια δουλειά. Όλοι μου οι φίλοι και γνωστοί συμφώνησαν σε ένα πράγμα:

Δημήτρη είσαι βλάκας.

Εδώ που τα λέμε, δεν έχουν και πολύ άδικο. Όμως, εκτός από τα χιλιάδες μειονεκτήματα που έχει η ανεργία, έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα: σου δίνει απεριόριστο ελεύθερο χρόνο να ασχοληθείς με πράγματα που, υπό άλλες συνθήκες, δεν θα μπορούσες να κάνεις τόσο εύκολα.

Παρακάτω, ετοίμασα την δική μου λίστα με τα πράγματα που θέλω να κάνω μέχρι να ξεκινήσω να δουλεύω και πάλι..

Read the rest of this entry »

Written by dkalo

August 5, 2013 at 18:08

Posted in Life, Personal

Tagged with ,

Οι Κλοπές Που Μας Αλλάζουν Τη Ζωή

leave a comment »

Trust

Τα τελευταία δύο χρόνια πρέπει να έχουν διαρήξει τα οικογενειακά αυτοκίνητα γύρω στις 10 φορές. Τα μόνα πράγματα που έχουν καταφέρει να κλέψουν όλες αυτές τις φορές ήταν μία άδεια γυναικεία τσάντα, ένα ζευγάρι γυαλιά και μία παλιά συσκευή GPS. Αξίζει να τονιστεί ότι σε καμία από τις περιπτώσεις δεν βρίσκονταν τα πράγματα σε εμφανή σημείο για να σκεφτείς ότι προκαλούσαν με κάποιον τρόπο. Έχουν σπάσει δύο φορές κάποιο τζάμι στην προσπάθεια τους να ανοίξουν το αυτοκίνητο ενώ πλέον οι κλειδαριές σε ένα άλλο αυτοκίνητο έχουν καταστραφεί σχεδόν ολοκληρωτικά από τα αναρίθμητα κατσαβιδιάσματα.

Read the rest of this entry »

Written by dkalo

August 3, 2013 at 10:09

Αν δεν είναι αυτά, τότε ποια είναι;

with 2 comments

TEDx Thessaloniki

Την φράση του τίτλου την λέγαμε με τους φίλους μου από τα σχολικά χρόνια όταν περνούσαμε καλά. Ήμασταν τυχεροί, περνούσαμε πάρα πολύ καλά, πάρα πολύ συχνά. Σε σπίτια, σε clubs, σε εκδρομές, σε βόλτες, σε διακοπές, ή οπουδήποτε αλλού, καταφέρναμε να περάσουμε πολύ καλά. Το καταλαβαίναμε και γι αυτό νομίζω ότι υπήρχε αυτή η φράση στην παρέα και την λέγαμε συχνά. “Σπάσαμε” ως παρέα όταν άρχισαν οι σπουδές, διαφορετικές χώρες, διαφορετικές πόλεις, διαφορετικά προγράμματα. Ίσως να αλλάξαμε κι εμείς οι ίδιοι. Όμως, αυτό που ξέρω είναι ότι από τότε, δεν θυμάμαι να έχω αναφέρει ποτέ ξανά αυτή την φράση.
Read the rest of this entry »

Written by dkalo

May 13, 2012 at 17:11

It will crack. It always cracks.

leave a comment »

Δεν κοιμάμαι πολύ

Εδώ και 5 μήνες προσπαθώ να λύσω έναν γρίφο που με προβληματίζει. Σκέφτομαι πιθανές λύσεις όταν ξυπνάω, όταν πέφτω για ύπνο, όταν είμαι για ποτό, όταν είμαι στο σπίτι, όταν χαζεύω στο internet, όταν είμαι με φίλους, όταν είμαι στο αυτοκίνητο, όταν είμαι εκδρομή, οπουδήποτε. Ακόμα και μέσα στον ύπνο μου πολλές φορές έχω ξυπνήσει έχοντας αυτό τον γρίφο στο μυαλό μου. Μπορεί να είμαι κουρασμένος, μπορεί να είναι τρεις το πρωί και την επόμενη μέρα να δουλεύω αλλά αυτός ο γρίφος μου έχει γίνει ψύχωση και προσπαθώ συνεχώς να βρω την λύση του. Για τον συγκεκριμένο γρίφο είχα συζητήσει με πολύ λίγα άτομα, για την ακρίβεια μόνο με δύο.

Το περίεργο (?) είναι ότι αυτά τα δύο άτομα δεν είναι ούτε κολλητοί μου φίλοι, ούτε γνωριζόμασταν και μιλούσαμε χρόνια για να τα εμπιστεύομαι και να μοιραστώ κάτι σημαντικό μαζί τους. Και τα δύο άτομα τα γνώρισα τους τελευταίους μήνες αλλά είχαν κάτι κοινό και μοναδικό: την δυνατότητα να κάνουν stimulate το μυαλό μου και να με πιέζουν -έμμεσα- να σκέφτομαι τον συγκεκριμένο γρίφο και τις πιθανές λύσεις του.
Read the rest of this entry »

Written by dkalo

April 29, 2012 at 14:32

Μία Κυριακή σου αλλάζει την ζωή..

with one comment

Temple of Poseidon in Sounio

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ ποιο είναι το κριτήριο ώστε να θεωρήσεις κάποιον φίλο σου και όχι απλά γνωστό σου; Είναι τα ξενύχτια που έχετε κάνει μαζί; Είναι οι στιγμές που ήταν δίπλα σου και σου συμπαραστάθηκε όταν όλα γύρω σου ήταν μαύρα; Είναι η καθημερινή τριβή; Είναι η δυνατότητα να συνεννοήστε με τα μάτια; Σίγουρα, ο καθένας μπορεί να δώσει διαφορετική απάντηση ανάλογα με τον χαρακτήρα του και την προσωπικότητα του. Εξάλλου, η φιλία δεν μπαίνει εύκολα στο ζύγι..

Για μένα, φίλος είναι αυτός που μπορεί να μην έχω μιλήσει μαζί του για μήνες αλλά να ξέρω ότι όποια στιγμή τον δω, θα μπορώ να του εμπιστευτώ οτιδήποτε θελήσω. Και αντίστοιχα, να μου πει κι αυτός οτιδήποτε τον απασχολεί και θέλει να μοιραστεί. Γι αυτούς τους φίλους μου -που είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού- θα νοιάζομαι και θα είμαι δίπλα τους όποτε κι αν με χρειαστούν, ακόμα κι αν δεν τους δω για χρόνια..
Read the rest of this entry »

Written by dkalo

April 8, 2012 at 22:54

Η Θεσσαλονίκη μέσα από τα μάτια ενός Αθηναίου..

with 9 comments

Thessaloniki

Όταν, στα 17 μου, έκανα το μηχανογραφικό δελτίο είχα ένα βασικό κριτήριο: να σπουδάσω στην Αθήνα. Για 30 μόρια δεν τα κατάφερα και βρέθηκα στα Γιάννενα. Δεν το μετάνιωσα, πέρασα 5.5 υπέροχα χρόνια στην πρωτεύουσα της Ηπείρου που γνώρισα κόσμο, άνοιξε το μυαλό και σχεδόν πήρα πτυχίο (έχουν μείνει κάτι λίγα αλλά θα τα καταφέρω). Αν όμως τώρα, στα 24 μου, με ρωτήσεις τι μετάνιωσα, θα σου πω ότι το μηχανογραφικό μου έπρεπε να έχει περισσότερη.. Θεσσαλονίκη.

Είμαι από τους τυχερούς (?) που δεν έχουν ζήσει στην Θεσσαλονίκη αλλά την επισκέπτομαι συχνά-πυκνά είτε για να δω φίλους, είτε για κάποια δουλειά. Αν δεν ξεχνάω κάτι, τα τελευταία 5 χρόνια έχω επισκεφτεί την συμπρωτεύουσα συνολικά 7 φορές. Αν και τις περισσότερες φορές η αφορμή ήταν ένα συνέδριο (OpenCoffee, TEDx Thessaloniki, Wordcamp), πάντα κατέληγα να βγαίνω με τους φίλους μου και να περνάω καλά. Δεν θυμάμαι να έχω πάει μία φορά και να είπα “πωπω, άντε να φύγουμε από ‘δω και να πάμε σπιτάκι μας”. Πάντα έφευγα μετρώντας τις μέρες για την επόμενη φορά που θα βρεθώ στην πόλη.

Την τελευταία φορά που βρέθηκα στην Θεσσαλονίκη, πριν από 15 μέρες περίπου, πήγα με ιδιαίτερα κακή διάθεση. Είχα κοπεί σε ένα μάθημα με 4.3 (με 4.4 θα περνούσα) και είχα ταλαιπωρηθεί σωματικά για μεγάλο χρονικό διάστημα με την δουλειά, το διάβασμα και τα συνεχόμενα ταξίδια Αθήνα-Γιάννενα. Όμως, μόλις πέρασα τα διόδια στα Μάλγαρα είπα στον εαυτό μου “shit happens, κοίτα να περάσεις καλά και να δεις τους φίλους σου”. Το έκανα στο έπακρο: κοιμήθηκα λίγες ώρες, ξενύχτησα και τις 2 μέρες και είδα καλούς φίλους που μου είχαν λείψει..

Ένα από τα δύο βράδια που κατέβαινα προς το κέντρο της πόλης, έπιασα την συζήτηση με τον ταξιτζή που με μετέφερε. Του είπα ότι μου αρέσει πολύ η Θεσσαλονίκη και ότι όποτε έρχομαι, περνάω καλά. Μου λέει “ναι, λογικό είναι αφού πάντα έρχεσαι για διακοπές και δεν ζεις εδώ”. Και είχε απόλυτο δίκιο. Έχω συνδέσει στο μυαλό μου την πόλη με ευχάριστες αναμνήσεις που απέκτησα όλα αυτά τα χρόνια.

Πρωινός καφές στην παραλία με θέα τον Θερμαϊκό και τον Λευκό Πύργο, νύχτες στην Βαλαωρίτου, καλοκαιρινές διακοπές στην Χαλκιδική, τσουρέκια από τον Τερκενλή, βόλτες στην πλατεία Αριστοτέλους και στο κέντρο που (μου) θυμίζει μεγάλη Ευρωπαϊκή πόλη, κρέπες στην Ναυαρίνου μετά από ξενύχτια, περπάτημα στην παραλία μέχρι τις 4 το πρωί.. Αυτά είναι η Θεσσαλονίκη για μένα και όχι τα έργα του μετρό που δεν τελειώνουν ποτέ, η κίνηση του κέντρου, οι κακοί δρόμοι και η βρώμικη θάλασσα..

Δεν αφήνω τα αρνητικά στοιχεία της πόλης να επιδρούν στην ψυχολογία μου γιατί ο εγκέφαλος μου έχει συνθέσει (υποσυνείδητα?) ένα puzzle με όλες τις ευχάριστες στιγμές και πάντα τις ανακαλώ όταν σκέφτομαι την Θεσσαλονίκη. Μάλιστα, πριν από έναν χρόνο σκεφτόμουν σοβαρά να μετακομίσω στην Θεσσαλονίκη για να ζήσω στην πόλη για έναν τουλάχιστον χρόνο. Η αλήθεια είναι ότι βαριέμαι πολύ εύκολα. Η Θεσσαλονίκη όμως έχει τόσα πολλά μέρη που μπορείς να πας και να δεις διαφορετικά πράγματα που θα μου κρατούσε το ενδιαφέρον.

Μπορεί όλα τα παραπάνω να είναι ιδέα μου ή μια εντύπωση που δημιουργήθηκε σχεδόν τυχαία επειδή δεν ξέρω καθόλου την πόλη. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν με νοιάζει γιατί συμβαίνει αλλά ξέρω ότι όποτε ετοιμάζομαι να πάω στην Θεσσαλονίκη, η διάθεση μου ανεβαίνει και είμαι σίγουρος ότι θα περάσω καλά. Και για έναν παράξενο λόγο, πάντα περνάω καλά..

Ό,τι κι αν γίνει, για μένα η Θεσσαλονίκη θα είναι η πιο Ευρωπαϊκή πόλη της Ελλάδας, με τους πιο ευχάριστους και φιλόξενους κατοίκους..

Written by dkalo

March 3, 2012 at 11:31

Posted in Personal

Tagged with ,