dkalo's blog

Posts Tagged ‘Ναρκωτικά

Silk Road: Μία Ιστορία Στο Deep Web Με Ναρκωτικά, Λεφτά, Δολοφονίες Και Συλλήψεις

with 3 comments

Drugs & Money

Ο Ross Ulbricht ίδρυσε το Silk Road πριν από 3 περίπου χρόνια, ένα online marketplace που χαρακτηρίστηκε ως το “Amazon για ναρκωτικά“. Όχι άδικα αν σκεφτεί κανείς ότι πάνω από το 50% των συναλλαγών που γίνονταν αφορούσαν μαριχουάνα και κοκαΐνη. Η αξία των συναλλαγών που πραγματοποίηθηκαν στο Silk Road ανέρχεται στο 1.5 δισεκατομμύρια δολάρια σύμφωνα με το FBI ενώ οι προμήθειες που έπαιρνε το site έφτασαν το ποσό των 80 εκατομμυρίων δολαρίων. Και σε όλα τα παραπάνω χρησιμοποιώ παρελθοντικό χρόνο γιατί πριν από μία εβδομάδα ο Ross Ulbricht συνελλήφθη στο San Francisco με πληθώρα κατηγοριών να τον βαραίνουν.

Όπως κι εσύ, έτσι κι εγώ, απόρησα πώς γίνεται στην εποχή που τα πάντα καταγράφονται και η NSA θεωρητικά έχει πρόσβαση στο οτιδήποτε, να λειτουργεί για 2 χρόνια ένα website μέσω του οποίου διακινούνται ναρκωτικά (και άλλα παράνομα προϊόντα και υπηρεσίες) χωρίς να έχει σταματήσει η λειτουργία του και να έχουν συλληφθεί όλοι οι υπεύθυνοι.

Read the rest of this entry »

Advertisements

Written by dkalo

October 10, 2013 at 09:45

Περί ναρκωτικών..

with 2 comments

Εχθές βράδυ είδα στην τηλεόραση την εκπομπή Πρωταγωνιστές του Σταύρου Θεοδωράκη. Είχα ακούσει πολλές φορές από άτομα του περιβάλλοντος μου ότι τα ναρκωτικά είναι “κακό πράμα” και διάφορες ιστορίες. Όμως, αυτές οι ιστορίες, από στόμα σε στόμα, χάνουν την αξία τους και την δύναμη τους. Η εκπομπή έβαλε μπροστά στην camera τους ανθρώπους με το πραγματικό πρόβλημα. Ακούγεται οξύμωρο, αλλά ήταν πολύ πιο άμεσο απ’ οποιαδήποτε άλλη εμπειρία έχω ακούσει και μου έχει μεταφερθεί.

Όπως σωστά μου είπε ο @nikan_gr εχθές, αντί να βλέπω τηλεόραση, γιατί δεν πάω μια βόλτα στην Ομόνοια; Η απάντηση είναι απλή: φοβάμαι. Όχι τόσο τους τοξικομανείς, αλλά τις ουσίες που τους έχουν κυριεύσει και μπορεί να τους εξωθήσουν στο να κάνουν πράγματα που μπορούν να βλάψουν εμένα ή οποιονδήποτε άλλο περαστικό. Κατά δεύτερο λόγο, δεν πιστεύω ότι στην Ομόνοια θα δω ολόκληρη την ιστορία ενός τοξικομανή αλλά θα δω την -ανατριχιαστική- κατάληξη.

Μέχρι εχθές το απόγευμα, ήμουν της άποψης ότι “καλά να πάθει, κανείς δεν του έδωσε ναρκωτικά, μόνος του τα πήρε, ας πρόσεχε”. Ακόμα το πιστεύω αυτό. Πλέον όμως, πιστεύω ότι κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους (πολλοί ή λίγοι, δεν έχει σημασία) θέλουν να ξεφύγουν. Ψάχνουν διέξοδο. Ψάχνουν τρόπους για να αφήσουν την ηρωίνη πίσω τους και να δουν το μέλλον τους πιο χαρούμενο, πιο φωτεινό.

Και εκεί επεμβαίνει το κράτος. Για την ακρίβεια, εκεί ΔΕΝ επεμβαίνει το κράτος. Ο μέσος χρόνος αναμονής για να ενταχθεί κάποιος στο πρόγραμμα μεθαδόνης του ΟΚΑΝΑ είναι “μόλις” 7 χρόνια. Και αν αυτά τα 7 χρόνια φαίνονται πολλά σε εμάς που έχουμε την υγεία μας, φανταστείτε πώς τα βλέπει κάποιος που εξαρτάται από μία ουσία που είναι συνήθως 10% καθαρή και το υπόλοιπο 90% είναι διάφορα άλλα φθηνότερα και εν δυνάμει δολοφονικά συστατικά. Ακόμα και υγρά μπαταρίας μπορεί να δώσουν οι έμποροι ναρκωτικών σε κάποιον απλά και μόνο για να αυξήσουν το κέρδος τους. Προσθέτοντας σε αυτά την ζωή που κάνουν οι τοξικομανείς στην προσπάθεια τους να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα χρήματα για την δόση τους, τότε τα 7 χρόνια φαίνονται βουνό.

Κάτι ακόμα που μου έκανε εντύπωση, είναι η έλλειψη πίστης αυτών των ανθρώπων στους εαυτούς τους. Υποθέτω ότι αυτή τους οδήγησε στα ναρκωτικά, αλλά, παρά αυτό το γεγονός, συνεχίζουν να μην πιστεύουν στον εαυτό τους και να μην μπορούν να δουν καθαρά την κατάσταση στην οποία βρίσκονται: εξαρτημένοι από μία ουσία που τους κάνει κυριολεκτικά ό,τι θέλει. Ζουν με έναν και μόνο στόχο: να εξασφαλίσουν την δόση τους χωρίς να τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο. Όλα τα υπόλοιπα έρχονται σε δεύτερη και τρίτη μοίρα. Και δεν υπάρχει κανένας ψυχολόγος, ψυχίατρος ή ό,τι άλλο για να τους βοηθήσει και να τους αποδείξει ότι μπορούν να πιστέψουν στον εαυτό τους.

Το ετήσιο κόστος της απαραίτητης μεθαδόνης για ένα άτομο ανέρχεται στα μόλις 250€. Ναι, 250€. Όσο 2.5 μπουκάλια στα μπουζούκια. Όσο 20 διελεύσεις από την γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου. Όσο 3 γεμίσματα βενζίνης στο αυτοκίνητο. Όσο 2 ζευγάρια παπούτσια. Όσο η διαμονή σε έναν ξενώνα για 3 μέρες. Τόσο κοστίζει το να βγει κάποιος (που το θέλει προφανώς) από τον δρόμο της ηρωίνης και να αρχίσει την μεθαδόνη. Ποσό πραγματικά αστείο μπροστά στα οφέλη της κοινωνίας. Αυτή τη στιγμή, ο κάθε ηρωινομανής ξοδεύει 20-40€ κάθε μέρα για να πάρει την δόση του. Ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι “λεφτά δεν υπάρχουν”, γιατί δεν δίνεται η δυνατότητα στους αρρώστους να πληρώνουν για το φάρμακο τους; Αν είχαν την δυνατότητα να πληρώνουν 250€ τον χρόνο για να πάρουν την μεθαδόνη, πιστεύετε ότι δεν θα το έκαναν;  Ή αυτοί, ή η οικογένεια τους, ή οι φίλοι τους, ή απλά κάποιος άγνωστος.

Και πριν κάποιοι βιαστούν να πουν “σιγά μην πληρώνω εγώ και οι υπόλοιποι φορολογούμενοι την βλακεία του άλλου”, να τους θυμίσω ότι αν τρακάρουν, με ευθύνη τους, με το αυτοκίνητο τους και χρειαστούν νοσηλεία στο νοσοκομείο, τότε όλοι εμείς οι φορολογούμενοι θα πληρώσουμε το νοσοκομείο και τους γιατρούς.

Μακάρι να υπήρχε λύση και τρόπος για να καθαρίσουν οι δρόμοι από τα ναρκωτικά. Δεν ζούμε όμως στην Φρουτοπία και κάτι τέτοιο είναι εκτός πραγματικότητας. Ακόμα και στην Ολλανδία, που θεωρείται από τις πιο προχωρημένες και open-minded χώρες στην καταπολέμηση του φαινομένου, δεν έχει λυθεί το πρόβλημα των ναρκωτικών. Για να γίνουμε κάποτε Ολλανδία, θα περάσουν πολλά χρόνια. Μέχρι τότε όμως, το κράτος και οι κοινωνικοί λειτουργοί μπορούν να κάνουν πολλά παραπάνω για να βοηθήσουν όσους το θέλουν και το έχουν ανάγκη.

Αντί επιλόγου, θέλω να γράψω μία φράση που μου έλεγε ο πατέρας μου όσο θυμάμαι τον εαυτό μου και, ευτυχώς, κατάλαβα πλήρως:

Αφού δεν σου λείπει τώρα, γιατί να σου λείπει μετά;

Written by dkalo

June 20, 2011 at 11:18