dkalo's blog

Posts Tagged ‘Business

Συμβουλές για το βιογραφικό, τη συνέντευξη και την… επόμενη μέρα

with 2 comments

Coffee desk

Στην Ελλάδα του 2015, η ανεργία είναι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα και πιθανότατα η κατάσταση να γίνει ακόμα χειρότερη από τον Σεπτέμβρη. Ταυτόχρονα όμως, βλέπω συνεχώς αγγελίες εργασίας από μικρές και μεγάλες εταιρείες που ψάχνουν νέο κόσμο για να τον προσλάβουν. Συνεπώς, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν εταιρείες που, παρά την κρίση, μεγαλώνουν και δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας αλλά δυστυχώς αρκετοί -πιθανοί- εργαζόμενοι δεν ξέρουν πώς να τις διεκδικήσουν.

Παρακάτω θα βρεις μερικές συμβουλές για να αυξήσεις την πιθανότητα να βρεις και να κερδίσεις μία τέτοια θέση.

Read the rest of this entry »

Written by dkalo

August 12, 2015 at 12:25

Τέρατα, σκοτάδια, κεφάλαια και διακοπές. Αυτό ήταν το 2014.

with 2 comments

Summer

Σε αυτό εδώ το blog, γράφω σπάνια. Το τελευταίο κείμενο μου γράφτηκε στις 29 του Απρίλη, πριν από 8 γεμάτους μήνες. Τώρα όμως που τελειώνει το 2014, νιώθω ότι ήρθε η στιγμή να καταγράψω όλα αυτά που ήταν το 2014 για μένα, η πιο challenging χρονιά που είχα ποτέ.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή, δηλαδή από τις 12 Νοεμβρίου του 2012. Τότε έφαγα την πρώτη μεγάλη φρίκη της ζωής μου όταν ρώτησα τον εαυτό μου:

Δημήτρη, μόλις έγινες 25. Τι έχεις καταφέρει στη ζωή σου;

Read the rest of this entry »

Written by dkalo

December 28, 2014 at 13:27

When I met Randy Pausch

with 6 comments

Καταρχάς, να ξεκαθαρίσω ότι δεν συνάντησα ποτέ (δυστυχώς) τον Randy Pausch. Το άρθρο αφορά την επιρροή που είχε η ομιλία του σε μένα..

Τον τελευταίο χρόνο έχει γίνει ένας μικρός χαμός στο Internet σχετικά με την τελευταία ομιλία/lecture του Randy Pausch. Καθηγητής σε ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια παγκοσμίως, το Carnegie Mellon που εδώ και ένα μήνα, δεν βρίσκεται πλέον στην ζωή, νικημένος από τον καρκίνο. Σε 20 μέρες από σήμερα, συμπληρώνεται ένας χρόνος από την ομιλία εκείνη και παρόλο που είχα ακούσει τα καλύτερα για την ομιλία, δεν είχα αξιωθεί να την δω.

Χθες λοιπόν, το αποφάσισα. Είδα την ομιλία. Εντυπωσιάστηκα. Δεν έχει σημασία να πω τι με εντυπωσίασε, θεωρώ πολύ πιο σημαντικό το αποτέλεσμα. Με κινητοποίησε. Μου έδωσε κίνητρα για να κάνω πολλά πράγματα.

Αρχικά, να οργανώσω την ζωή μου και το τι θέλω να κάνω. Είμαι πολύ μικρός ακόμα και γεμάτος όνειρα. Δυστυχώς, τα σκέφτομαι όλα μαζί, προσπαθώ για όλα μαζί, με αποτέλεσμα να κάνω μικρή πρόοδο στο καθένα και να καταλήγω πολύ συχνά απογοητευμένος (για τα δικά μου μέτρα και σταθμά) από το τελικό αποτέλεσμα. Πλέον, θα βάλω διαφορετικές προτεραιότητες, ή για να είμαι πιο ακριβής, θα βάλω προτεραιότητες που θα τηρήσω.

Εν συνεχεία, αποκάλυψε το μυστικό της επιτυχίας του. Και όταν λέω “επιτυχία” εννοώ το ότι κατάφερε μέχρι τα 48 του να έχει εκπληρώσει σχεδόν όλα τα παιδικά του όνειρα. Δουλειά, σκληρή δουλειά. Κάτι που προσωπικά δεν κάνω, ή μάλλον, κάνω εν μέρει. Δηλαδή, μόνο στα αντικείμενα που με ενδιαφέρουν. Καλώς ή κακώς, πρέπει να κάνω πράγματα που δεν μου αρέσουν. Και σε αυτά πολλές φορές δεν δίνω το 100% των δυνατοτήτων μου.

Τέλος, ο ίδιος ο Randy Pausch κυνήγησε το αδύνατο, συνδυάζοντας την τέχνη με την πληροφορική. Αποτέλεσμα? Ένα από τα πιο επιτυχημένα courses στην ιστορία του Carnegie Mellon και το πιο ελεύθερο πρόγραμμα σπουδών που έγινε ποτέ σε Master. 4 εξάμηνα, 2 projects και that’s all. Και λέγοντας “that’s all” εννοώ εγγυημένη δουλειά στην EA, στην Activision και σε μερικές ακόμα εταιρείες-κολοσσούς για τους αποφοίτους. Απέδειξε ότι όλοι μπορούμε να κάνουμε το αδύνατο, πραγματικότητα.

Και για να κλείσω κι εγώ όπως ο Randy Pausch, το παραπάνω post δεν ήταν για να το διαβάσετε εσείς, ήταν για να το διαβάζω εγώ..

[photo via flickr.com, users: ravi patel && stella-marina]

Written by dkalo

August 28, 2008 at 21:16